«به گمان من، همین چیزهای کوچک بود که روح مرا به وجود آورد.»

_

«یکی از عیب‌هایم این بود که نمی‌توانستم درجا جواب آدم‌ها را بدهم. حرف بی‌ربط که می‌شنیدم ساکت می‌ماندم.» ‌ زویا پیرزاد

_

‏یه غمی خیلی پر رنگ‌تر از بقیه غم‌هاست، هضم نشدنی و هرگز خوب نشدنی. هر بار با هر اتفاقی غمگین می‌شی یا صدمه می‌بینی برمی‌گردی پیش اون غم. از غم‌ های جدید به کهنه ترین غمت پناه می‌بری. به جانکاه ترین غمت، به غم عزیزِ بی‌رحمت.

‌‏هیچ‌چیزی خوشحالم نمی‌کنه اما هرچیزی غمگینم می‌کنه. ‌‌ Minify

«فراموش نکن که من همانم که پیش تو مانده‌ام و او همان است که رفته بود.» آلبرکامو

_

‌‌ای کاش به اندازه‌ی نبودنت، کنارم بودی .

اضطراب اینجوریه که خیلی عادی سر کارت یا تو خونه یا تو مهمونی نشستی با قیافه‌ی پوکر‌ ‌فیس و داری با بقیه معاشرت می‌کنی و حتی به شوخیاشون می‌خندی، اونوقت تو دلت یه‌بچه‌ی پنج‌شیش‌ساله‌ای که مادرش دستشو ول کرده وسط یه بازار بزرگ و هرچی سر می‌چرخونه مادرشو پیدا نمی‌کنه.