خوشایند نیست اما حقیقت دارد؛
آدمها طاقت مهربانیِ بسیار را ندارند.
تنها بودن در رنجها را میتوانستم تحمل کنم؛ اما من در علایقم نیز تنها بودم. با شگفتی در جزئیات چیزی غرق میشدم؛ اما زمانی که سر بر میآوردم تا درباره آن با کسی حرف بزنم، چیزی جز جهانی خالی و ساکت پیش رویم نبود.
جایش خالی خواهد ماند
و جای خالیاش
از همهی آنهایی که هستند زیباتر است.