خود را تنگ در آغوش بگیر و دلخوش به رویای دیگران نباش؛ تو اولین و آخرین انسان در جهان خود هستی و با پایان تو جهان نیز به پایان میرسد.
او حسی را در من ایجاد کرد ک هیچوقت ، هیچکس نتوانست حتی ذره ای حسی مشابه به آن را در من ایجاد کند.
تنهاییاش چنان بزرگ بود که اگر تمام انسانهای زمین را نیز در آن جای میداد، هنوز یک آسمان تنهایی برایش باقی میماند.
پس از مدتی چنان قلبت ترسیده میشود که با دیدن امیدی تازه به جای آنکه شاد شوی، وحشت میکنی.
خیلی سخته که برای بهتر شدن حالت، هی تلاش کنی و بعدش دوباره بیای سر خونه اول.
ولی تو نمیدونی اون حرفت اینجوری بود که انگار زیر پات خالی شده و داری سقوط میکنی.
تلاش کن اندوهت را دوست بداری؛
شاید برود.
به رسم تمام چیزهایی که دوست داشتی و رفتند.