از آدمیزاد هیچ بعید نیست که بگوید «خداحافظ» و بندبند وجودش «میخواهم بمانم» باشد.
از آدمهای نصفه نیمه بدم میاد، تصمیمهای نصفه نیمه، کارهای نصفه نیمه، حسهای نصفه نیمه، موندنهای نصفه نیمه، حرفهای نصفه نیمه، رفتنهای نصفه نیمه، از همشون بدم میاد.
وقتی ازم میپرسن چیشده چرا ناراحتی مشکلت چیه؟ تنها چیزی که به ذهنم میرسه اینه که: «من نمیتونم به تو بفهمونم.
نمیتونم به کسی بفهمونم که در من چی میگذره.
من حتی نمیتونم اونو برای خودم توضیح بدم.»
نمیدونم چطوری توضیح بدم ولی
همیشه اونی که بیشتر اهمیت میده منم و اونی که بقیه فکر میکنن هیچی براش مهم نیست و اهمیت نمیده، بازم منم.
همیشه شاد بودن و نادیده گرفتن احساس اندوه و غم، به معنای برخورداری از سلامت روان نیست.