از لحاظ روحی نیاز دارم
از همه فاصله بگیرم و برم توی لاک خودم
گوشیم و خاموش کنم و توی اتاقم بمونم
برم زیر پتو و چند تا قرص خوابآور بخورم و فقط بخوابم
اونقدی بخوابم که از میزان خواب زیاد بمیرم.
یه روزی میرسه که حال دلت خوش نیست، بی حوصله ای هرکس بهت کوچیکترین حرفی میزنه عصبی میشی و فریاد میزنی. اون موقع میفهمی آدمای دورت واقعین یا فیکن؟ آدم واقعی تو اینجور مواقع میدونه که نباید تنهات بذاره باید بیشتر کنارت باشه و باهات حرف بزنه تا آروم شی، اما آدم فیک فکر میکنه که چقدر بی اعصاب شدیو کلا تنهات میذاره