بنده‌ی راه من بودی؟

یا بنده‌ی نفس وا مونده؟؟

.

پاییز سال ۱۳۳۳ بود به خانوم بچه ها راهی شدیم حرم ارباب و خانومم پا به ماه بود

قدیما راه سخت و دشواری و از خانقین باید میگذرونیدم از مامورای عراقی که گذشتیم حال حاج خانوم بد شد

با هزار مکافات تونستیم برسیم به اولین دکتر و دکترم معاینه کردن سریع ترین جوابی که شنیدم این بود بچه قطعی سقط شده !!!

حاج خانوم و سوار درشکه کردیم و امدیم منزلمون که روبه روی حرم سید الشهدا بود

میخواستم که وارد خونه بشم خانوم گفت من ۲۰۰۰ کیلو متر و پیاده نیومدم که بیام این گوشه وایسام

من و باید ببری حرم!!

هرچی اصرار کردم که حالت وخیمه قبول نکرد رسوندمش به حرم ...

حاج خانوم روایت میکردن توی حرم نشسته بودم خودم و به ضریح رسوندم صداش زدم:من زائر توم نزار دست خالی از پیشت برگردما نزار قاتل بچم بشم. یه مقدار دیگه گریه کردیم و برگشتیم