صــــبحتــون بخــــیر ✨🦋

‏خیلی از دوستی‌ها و روابطمو به خاطر این از دست دادم که وقتی یه مدتی غیب میشم و جواب کسیو نمیدم، فکر میکنن بخاطر این بوده که با اونا حال نمیکنم یا خودمو گرفتم. در حالی که فقط بخاطر این بوده که احساس پوچی‌ای که داشتم شدیدتر شده و صرفا حوصله انجام مطلقا هیچ کاری رو نداشتم.....

تیکه تیکه کردن قلب یه انسان با ببخشید حل نمیشه

ما واسه همه یه رنگ همه واسه ما زرنگ

انتظار پر از رنج است. فراموش کردن هم رنج آور است. اما رنج بلاتکلیفی از هر چیزی بیشتر است!

به نظرتون اگر یه مدت تمام شبکه‌های اجتماعی رو بذارید کنار، گوشیتون هم خاموش کنید و به زندگی روزمره ادامه بدید، غیر از افراد درجه یک خانواده کسے پیگیرتون میشه که پیداتوטּ و نبودنتوטּ براش مهم باشه؟ تا ۴۰-۵۰ سال پیش ولی میومدن سراغمون، حتی گاهے رو دَر مینوشتـن آمدیم نبودید…

- به کاکتوس اگه زیاد آب بدی ؛ بی‌حال می‌شه و کم‌کم می‌پوسه ، اما این موضوع برای خیلی از گل‌های دیگه صدق نمی‌کنه ، کاکتوس اگه نور نداشته باشه، می‌میره اما گل‌های زیادی هستن که بدون نور هم دووم میارن . . ماهی اگه بیاد رو ساحل، انقدر بالا و پایین می‌پره تا نفسش بند میاد و خفه می‌شه ؛ اما همون دریا، می‌تونه خیلی از حیوونای دیگه رو غرق کنه ! آبی که سیب زمینی رو نرم می‌کنه ، تخم مرغ رو سفت می‌کنه ؛ می‌بینی ؟! تو زندگی نمی‌شه برای همه نسخه‌ی یکسان پیچید . ‹‍ تحمل آدما شبیه به هم نیست › یکی با غمی كِ از نظر بقیه کوچیكِ داغون میشه . ± لازم‌ داریم‌ به‌ دَرك‌ ، دَرك ، دَرك : ))!

میدونی‌محاله‌یه‌روز‌صبح‌یکی‌درِ‌خونه‌رو‌بزنه‌؛ یه جعبه ‌بگیره‌جلوی‌ِ‌ آدم و بگه: بفرما‌حال‌ِخوب‌ ! حال‌خوب ساختنیه ؛ دست‌کن‌تهِ خورجین دلتنگیا‌ و زخما‌ بالا‌پایینایِ زندگیت‌‌یکم‌حالِ‌خوب‌‌ازش‌ بکش‌بیرون ؛ نمیگم‌آسونه . نمیگم اشتباه نکن ؛ زمین نخور . کم نیار نمیگم‌جلویِ‌ یه‌حسرتایی‌رومیشه‌‌ گرفت‌ ‌نمیگم همیشه‌خدا‌علی‌بی‌غم باش ؛ اصلا غم واسه‌اینه‌ كِ‌‌ به آدم عمق بده . . به قول یه بنده خدایی : درست‌ بعد از اتفاق بود كِ‌‌ فهمیدم‌‌اون‌لحظه‌ هایی‌ كِ‌‌ خنده‌ میسر‌‌ بود ‌باید‌ از تهِ‌ دل‌ میخندیدم ! چه‌حیف كِ‌‌ کم خندیدم :)! اونایی كِ‌‌ از عمق‌ِزخماشون‌‌ شادی‌بیرون کشیدن ؛ قدر لحظه‌لحظه‌زندگی‌رو‌دونستن . لحظه هایی كِ‌‌ امکان‌حالِ خوبو داری سنگ‌تموم بزار . . دنیا همیشه بلبشوعه ، بهونه واسه دلگیری‌ زیاده ‌و‌فرصت کم . تنهایی از رگ گردن‌‌به‌آدم نزدیکتره ! انتظار هیچ دردی رو دوا نمیکنه فقط خودتی كِ‌‌ میتونی‌پازل‌ بعضی لحظه هارو جوری بچینی كِ‌‌ یکم‌عشق کنی ؛ ‹ یادت نره كِ‌‌ هرچقدر دنیا سخت بگیره ؛ حق توئه‌ كِ‌‌ توش‌عشق‌کنی‌‌حق‌گرفتنیه ! حال ِ خوب ساختنیه ... @Namiiraa ✨🍂

#رهایی_از شب #پارت 26 دلم میخواست همه چی رو اعتراف کنم. .اون شونه ها بهم شهامت میداد! ولی فاطمه نمیخواست.دستهای سردش رو گذاشت جلوی دهانم و گفت: -هیس هیس آروم باش..قسم میخورم تو خوبی توپاکی..وگرنه حال الان تو رو من داشتم!! با کلافگی گفتم: -چی میگی فاطمه؟ ! تا کی میخوای با این حرفها منو امیدوار کنی؟ من کثیفم..یه علف هرزم..فکر میکنی از لیاقتمه که اینجام؟! فکر کردی اشکهام بخاطر شهداست؟؟ فاطمه چینی به پیشانی انداخت وباقاطعیت گفت: -فکر کردی همه ی کسایی که اینجا هستن واسه شهدا گریه میکنن؟! نه عزیز! اگرم اشک وشیونی هست برای خودمونه..برای اینکه جاموندیم از قافله.. -اگرشما جاموندید پس من کجام،؟ -مهم نیس کجایی.مهم نیست میوه ای یا علف هرز..وقتی اینجایی یعنی دعوت شدی.!! اینجا رو دست کم نگیر.اگه زرنگ باشی حاجت روا برمیگردی حرفهاش رو دوست داشتم. حرفهایش آفتابی بود که گرما و روشنایش در دل سیاهم جوانه های امید رو زنده میکرد. گفتم:تو هیچی درباره ی من نمیدونی..من ...من.. صدای آشنایی از پشت سرم شنیدم: -خیره ان شالله.چیزی شده خانوم بخشی؟ ! فاطمه درحالیکه دستم را ماساژ میداد جواب داد: والا حاج آقا خودمم بی اطلاعم.ولی ان شالله خیره. حاج مهدوی گفت:در خیریتش که شکی نیست.فقط اگر خواهرمون چیزی احتیاج دارن براشون فرآهم کنیم. فاطمه پاسخ داد: -من اینجا هستم حاج آقا. خیالتون راحت ولی من خیالم راحت نبود.اصلن مگر حاج مهدوی نسبت به من خیالی داشت که مکدر شود؟ شرط میبندم حتی نمیدانست من کیم! او تنها زنی که در این کاروان میشناخت فقط فاطمه بود!!! چقدر به فاطمه غبطه میخوردم.او همه چیز داشت! شورو نشاط، اعتبار وآبرو، زیبایی، پدرومادر واز همه مهمتر توجه حاج مهدوی رو داشت!! چیزهایی که من در زندگیم حسرتشان را داشتم.پس نباید خیال حاج مهدوی راحت میشد! من بخاطر او اینجا بودم.چرا باید برایش ناشناس میبودم.بی آنکه سرم را برگردانم با صدای نسبتا بلند ولرزانی گفتم :بله حاج آقا به یک چیزی احتیاج دارم شما برام فراهم میکنید؟! صدای اطمینان بخش و مهربانش در گوشم پیچید:اگرکمکی از دستم بربیاد در خدمتم. فاطمه باتعجب نگاهم میکرد.چادرم خاکی شده بود.به طرف حاج مهدوی چرخیدم.چقدر به او نزدیک بودم.! او بخاطر من ایستاده بود.ودرست مقابل من برای شنیدن خواسته ی من!!. خوب نگاهش کردم.چشمانش به روشنی آفتاب بود.و پوست زیباو مهتاب گونه اش مرا یاد ماه می انداخت و ریشهای یک دست و مرتبش یادآور تمثالهای روی دیوار حسینیه ها وامام زاده ها بود. او واقعا زیبا بود.! زیبایی او نه از جنس کامران بلکه از جنس نور بود.او با متانت وادب بی مثال چشمش به خاک بود و دستهایش گره خورده به دانه های تسبیج! چشمانم را بازو بسته کردم و دل به دریا زدم. بغضم را سفت نگه داشتم تا مبادا دوباره سرناسازگاری بزارد و حماسه ی اشکی بیافریند. باید حرف میزدم.باید به اومیگفتم که من کی هستم! در دلم گفتم :خدایا خودم رو میسپرم دست تو. لب گشودم: -حاج آقا من احتیاج دارم باهاتون حرف بزنم. من..من.. بغضم شکست و مانع حرف زدنم شد. درحالیکه به سرعت اشکهایم را پاک میکردم و دنبال رگ صدام میگشتم با کلافگی گفتم: -من خیلی گنهکارم.آقام از دستم ناراحته.من سالهاست دارم به همه دروغ میگم..از همه بیشتر به خودم.... نویسنده : ف. مقیمی کپی ممنوع ❌ @Namiiraa ✨🍂

#رهایی_از شب #پارت 27 او اه عمیقی کشید و درحالیکه نگاهش به تسبیحش بود گفت: -ان شالله که خیره واز این به بعد به لطف خدا هم شما و هم ما بهتر از دیروزمون میشیم. چرا اینها نمیگذاشتند حرفم را بزنم؟! چرا هیچ کدامشان حاضر به شنیدن اعترافم نبودند؟ با کلافگی و آشفتگی دستهایم را در هوا رها کردم و با گریه گفتم:چرا نمیزارید حرف بزنم؟! او جا خورده بود.با لحنی آرام و متاسف گفت:-اتوبوسها منتظر ما هستند.اگر الان سوار نشیم جامیمونیم. وقتی دید دستم رو روی سرم گذاشتم با مهربانی گفت: -ببین خواهرم!! من درد رو در صدای شما حس میکنم.ولی درد رو برای طبیب بازگو میکنند.اگر دنبال شفا هستی برای طبیب الهی درد دلت رو بگو.باور بفرمایید این حال شما رو شاید بنده یا خانوم بخشی درک کنیم ولی درمان با یکی دیگه ست.!!! ان شالله که این احوالات شما مقدمه ی ارامشه. با ناراحتی سرم را تکان دادم و رو به فاطمه گفتم: -من خیلی تنهام...همیشه جای یک نفر در زندگیم خالی بود.جای یک محرم، جای یک گوش شنوا برای شنیدن در دلهام! !!! فاطمه چشمانش پر از اشک شد و با نگاه خواهرانه گفت: -الهی قربون اون دلت برم.خودم میشم گوش شنوات...خودم میشم محرمت..هروقت که خواستی برام حرف بزن ولی الان باید بریم.حق با حاج آقاست.ازما ناراحت نشو. حاج مهدوی بی اعتنا به کنایه ی من از کنارمون رد شد و باز هم تکه ای از روحم را با خودش برد.فاطمه زیر بغلم را گرفت و بلندم کرد.خودش هم رنگ به رو نداشت.ازش پرسیدم -توخوبی؟ به زور لبخندی زد و گفت: -اگر درد کلیه ام رو ندید بگیری آره خوبم.گفتم: -کلیه ت ؟؟ کلیه ت مگه چشه؟ با خنده گفت: -سنگ کلیه!!!حالا حالا هم دفع نمیشه مگر با سنگ شکن!!فقط خدا خدا میکنم اینجا دادمو هوا نبره. با حیرت نگاهش کردم : -واقعا تو چقدر صبوری دختر!!! اودر حالیکه به روبه رو نگاه میکرد گفت: -تا صبر نباشه زندگی نمیگذره.! پرسیدم: -چطوری این قدر خوبی؟! گفت: -خودمم نمیدونم! فقط میدونم که به معنای واقعی مصداق آیه ی شریفه ی فتبارک الله الا حسن الخالقینم.!! باهم خندیدیم. میان خنده یاد خوابم و جمله ی آقام افتادم و دوباره سنگینی گناه و عذاب وجدان به روحم مستولی شد. فاطمه فهمید ولی به رویم نیاورد.او عادت داشت بدیهام رو ندید بگیره.مثل حاج مهدوی که حتی یادش نمی آمد من را با بدترین شکل وشمایل در ماشین کامران دیده بود!! کامران چندبار بهم زنگ زده بود.ولی نمیخواستم باهاش حرف بزنم.خدایا کمکم کن.دیگه نمیخوام آقام سردش باشه. .نمیخوام آقام ازم رو برگردونه.خدایا من نمیدونم باید چیکارکنم؟! درسته تا خرخره تو لجنزارم ولی واقعا خودت میدونی که راضی نیستم از حال و روزم.. صدای فاطمه از افکارم بیرونم آورد.پرسید: -اممم چرا بازم داری گریه میکنی؟دلم نمیخواد نا آروم ببینمت. دلم خیلی پربود.با پشت دستم اشکهام را پاک کردم و گفتم: -فاطمه جان..امشب برات همه چیز را تعریف میکنم. واو در سکوت متفکرانه ای وارد اتوبوس شد. نویسنده : ف. مقیمی کپی ممنوع ❌ @Namiiraa ✨🍂