سکانس دوم: "این زندگی"

[گاهی فکر می‌کنم زنده موندن فقط سطحِ ماجراست؛ یک قرارداد خام بین بدن و زمان. نفس می‌کشیم، حرکت می‌کنیم، روزها رو مصرف می‌کنیم… اما بودن، چیز دیگری‌ست. بودن یعنی آگاهانه عبور کردن از لحظه‌ها، یعنی فهمیدن اینکه هر ثانیه فقط تکرارِ ساعت نیست، بلکه فرصتیه برای معنا دادن به حضوری که می‌تونست صرفاً یک اتفاق زیستی باشه. زندگی وقتی به «فقط دوام آوردن» تقلیل پیدا می‌کنه، شبیه سایه‌ای میشه که راه میره اما چیزی رو لمس نمی‌کنه. در حالی که بودنِ واقعی، نوعی مشارکته؛ مشارکت با رنج، با شادی، با پرسش‌هایی که جواب قطعی ندارن. انگار انسان برای این نیومده که صرفاً ادامه بده، بلکه اومده تا تجربه کنه، تفسیر کنه، و از دلِ آشوب، معنای شخصی خودش رو بیرون بکشه. شاید فلسفه‌ی زندگی همین فاصله‌ی باریک بین زنده موندن و زندگی کردنه؛ جایی که انتخاب می‌کنیم ناظر صرف نباشیم. ما با هر توجه، هر عشق، هر تردید و هر امید، به بودنمون عمق می‌دیم. و در نهایت، ارزش زندگی نه در طولش، بلکه در کیفیت حضوریه که با آن جهان رو لمس کردیم، اینکه چقدر «بودیم»، نه فقط چقدر «ماندیم».]

این زندگی، این بودن، باید برای جز فقط زنده موندن باشه مگه نه؟

یک، فقط یه واقعیت هست توش چسبیدیم به تار کنار هم در حال نبرد با این عنکبوت دو، این دنیا، یه چراغ جادو به غولش بگو هرچی می‌خوای تا برسی به آرزوت سه، درست بالای ابرا، نشسته یه پیری قضاوت می‌کنه برای ما بود و نبود این همه شد من با خودم فکر کردم و فهمیدم اولی رو باور دارم، بقیه رو نه.

تو دل من نشسته یه بچه که زل زده به بیرون از این قفس سینه پاره شو من بهش می‌گم برو میای خب، می‌گه نه واسه جنگ آخر منو می‌خوای کنارت، مگه نه؟

شب‌به‌خیر

شد که شد، نشد هم بقیه زندگیمون رو با نظریه‌ی we were born to die ادامه می‌دیم.

نگاهش رو آسمون، رو ماه قفلی: پسر! این ابرا رو تو میبینی؟ شبیه بارون رحمتن، ولی خیال باریدن ندارن نه که نه

اون صدایی که برمی‌گردونتم از دل یه بن‌بست همیشه تو بودی مگه‌نه؟

صدور گواهینامه موتور برای خانم‌ها؟ به کسی که سه‌روزه غذا نخورده پتو نمیدن احمقا.

سرطان رو نمیشه با استامینوفن درمان کرد احمقا.