سلام بغبغو های من

بالاخره نقاشی کشیدم

من درحال گوش دادن به رمانتیک ترین آهنگای ایرانی: چیزی که میکشم: #Nicsart | @Nickness

حالا بگید رنگی یا سیاسفید؟🤔

اقا امشب یه سری اتفاقات افتاد که لازم میدونم یه سری حرفایی بزنم که مطمئنم خودتون میدونید فقط به عنوان یادآوری میگم.

ببینید ما به عنوان یه جامعه‌ی هنری، یا افراد علاقه‌مند به هنر شناخته میشیم. یعنی بین خودمون یک سری قوانین یا نکاتی وجود داره که رعایتشون میکنیم و به افراد تازه وارد هم یاد میدیم که رعایتشون کنن. مثل تریس کردن یا کپی کردن از روی کار دیگران یا خدایی نکرده سرقت هنری اینا اتفاقاتیه که توی جمع های ما میفته یا گاهی افراد بیرونی این کار رو انجام میدن.

ولی نکته‌ای که لازم میدونم اشاره کنم و خیلیم مهمه اینه: وقتی شما خودتو دربرابر آرت یا نقاشی دوستت مسئول میدونی، ناراحت میشی. حق داری عصبانی بشی. ولی باید مراقب رفتارت باشی این کار درستی نیس که تا دیدی یه جایی به‌نظرت در حق دوستت ناحقی شده سریع حمله کنی و با کلمات نامناسب و بی‌ادبانه، یا فحاشی با اون طرف صحبت کنی.

وگرنه الان شمایی که با کلی حرف زشت میری به طرف حمله میکنی، فرقت با اونی که دزدی کرده چیه؟ خیلی از آدما اصلا اطلاع ندارن، یا شاید نمیدونن که کارشون چقدر اشتباهه، شاید اصلا طرف بچه باشه گوشی پدرو مادرش رو برداشته باشه. بنظرتون کار درستیه؟ کسی که بخشی از افراد فرهنگی هنریه تا یچیزی شد شروع کنه به فحاشی؟ بنظرتون اگه همه‌ی ارتیستا و هنرمندا تا یچیزی شد شروع کنن به فوش دادن، دیگه بقیه‌ی آدما روشون حساب میکنن؟ خوبه به ظاهر قضیه هم توجه کنیم بعضی وقتا با چند تا تذکر هم مشکل حل میشه.

خلاصه‌ی حرفم اینه که زود عصبانی نشید و حرفای زشت به کسی نزنید. اینطوری مشکلات هیچوقت حل نمیشه.