وقتی یادم میاد بخاطرت چه کارایی که نکردم و همرو پیچوندم بیشتر از خودم و خودت بدم میاد.
به خودم افتخار میکنم ، به آدمی که دارم بهش تبدیل میشم ، به طرز فکری که عوض شده ، اولویتهام ، سلیقم و مهمتر از همه احساسات و میزان صبر و تحملم ، خوشحالم از اینکه دارم به تنهایی و بدونِ منت کسی به رشد و پیشرفتی که میخواستم میرسم ، به همون آدمی که فکر میکردم اگه کمکِ دیگران نباشه ، هیچوقت بهش نمیرسم.