بله عزیزم ، حقیقت اینه ؛ اونقدری که بهشون اهمیت می‌دی ، بهت اهمیت نمی‌دن ، اونقدری که بهشون خوبی می‌کنی ، بهت خوبی نمی‌کنن ، اونقدری که براشون هستی ، برات نیستن ، اونقدری که بهشون بها دادی ، ارزشمند نیستن. این جماعت حس قدر دانی و تشکر حتی توشون مرده. در‌ جواب خوبی بهت بیلاخ نشون ندن زور زدن. همشون پشیمونت می‌کنن. نمی‌گم لطف نکن ، می‌گم بی دلیل لطف نکن. زیاد لطف نکن که عادت کنن به چششون نیاد و فکر کنن وظیفته. صبر کن خودشونو ثابت کنن ، بعد‌ تو می‌تونی براشون جبران کنی. همیشه به اندازه ی ظرفیت هر نفری براش ارزش قائل شو.

بعضی روزها حس می‌کنی از بین هشت میلیارد انسان روی زمین ، تمام وزن آسمان به روی شانه‌های تو است.

یادم میمونه کاری که دوست نداشتمو انجام دادی :)

کاش هنوزم نامه نوشتن رایج بود . انگار احساس بیشتری رو منتقل میکنه ، انگار کلماتش واقعی‌تره یا بوی عطرش که روی کاغذ مونده چیه این صفحه‌ی سرد کیبورد؟؟

نامه نوشتن واقعا کار جذاب و به یاد موندنی‌ایه. بدین شکل که تو میدونی طرف کلی وقت گذاشته رفته برگه‌ی مخصوص ، پاکت نامه و تمبر خریده بعد نشسته پشت میز با دست خط خودش برات یه متن نسبتا طولانی نوشته. باحاله ، نه؟ من اگه از کسی نامه دریافت کنم ، تا آخر عمر نگهش میدارم.

‏اگه میخوای قلبت نشکنه ، ارتباطت با آدما رو قطع کن.

اکثر اوقات نیاز دارم افکارمو مثل سیگار خاکستر کنم و دود کنم برن هوا.

تراپی ؟ نه ممنون و کوفت و زهرمار پاشو برو یه دکتر دیگه شاید مشکل داری خب سابیده شدیم با اخلاق گند .

بیا بگو روز ایده رو تبریک ، نده تنفرو ترجیح.

اندازه ای که ذهن و افکارم در حال کنترل کردنم هستن هیچ چیز نیست دیگه.

سردرد فقط یه نشونه برای اینه که تک تک سلولای مغزم زیر فشار اورثینگ به تقلا افتادن.