راس ساعت 2 از خونه ی خودتون میزدی بیرون ؛ 2 و نیم جلوی در ما بودی :) پیاده کل شهرو میرفتیم تا جای همیشگی هر کدوممون تو فکر و خیال خودش بود و با آهنگاش سرگرم بود تا برسیم :) ساعت 4 اونجا بودیم ؛ از خلوتی و تاریکی استفاده میکردیم و خودمون و تخلیه میکردیم ، با داد با گریه با خنده های هستریک :) بعد اینکه حسابی خالی شدیم میرفتیم جیگرکی صبحونه ی تولدتو بخوریم 🙂

بعد میخوابیدی تا ظهر سر سفره ناهار حاجی بهت تبریگ میگفت و میپرسید بچه امسال چی یاد گرفتی ؟ توعم تجربه تو میگفتی و اونم مینوشت و میچسبوند ب دیوار :) اگه امسال بودی بیست و یکمین تجربه ات بود ؛ چرا رفتی و روی 19 تمومش کردی :))

اولین باری ک اصرار کردی به بابام تا بزاره باهات بیام و رفیق شبای تولدت بشم یادته ؟ چقدر گریه کردیم :) چقدر بابام نمیزاشت :) چقدر حاجی رو انداخت :) چقدر داداشت مسعود گفت من هواشونو دارم :) همش 12/13 سالم بود ولی انگاری همین دیروز بودش🙂

هفته ی پیش داداشتو دیدم خیلی پیر شده بود موهاش سفید بود ؛ میگفت بعد تو حاجی زمین گیر شده ، بعد گذشت این همه وقت اولین باره دارم باهات حرف میزنم 🙂😂 دلم بهت تنگ شده ، دلم بهت خیلی زیاد تنگ شده ؛ هفته ی پیش تا دم در بهشت زهرا اومدم ولی نشد ، نتونستم پاهام نتونست کمکم کنن تا بیام و خونه ی جدیدت رو ببینم آبجی مینا میگفت تا الان عادت کردی دیگه جدید نیست :/ ولی فقط من میدونم ک توعم عین خودم غیر اتاق خودت جای دیگه خوابت نمیبره ک سخت بود برام بیام بچه ی حاجی رو غیر اتاق رنگارنگش جای دیگه ببینم :)

هیچ و هیچ کجا ازت حرفی نزدم ؛ نه اینکه نخوام نشده ، نشده تا ازت بگم همیشه خودت هم ، مثل حرفات ، عین یه راز تو دلم میمونید ؛) تولدت تو آسمونا مبارک 💙"

اگر گم کرده ام خود را، مرا در گریه پیدا کن. - شبتون‌بی‌غم 🤍"

بالاخره یه روز ، دیگه نه از تو نه از غمت چیزی نمی‌نویسم.

🕯️خدایا پول نازل کن🕯️

ببخشینا ولی شمارو نمیدونم اما من عادت دارم هرشب غصه بخورم.

‏دروغ چرا تک تک سلولام دلتنگتن ولی ببین نه ، دیگه نه.

من نازک نارنجی نیستم ، نازک قرمزم. یعنی حتی از یه نازک نارنجی هم بیشتر ناراحت می‌شم.

دیدن خوابِ آدمی که دلتنگشی از دردناک ترین انفاقاتیه که میتونه بیوفته ‌.