اگه همیشه شکام به واقعیت تبدیل نمیشد هیچوقت آدم شکاکی نمیشدم .

‏من فکر می‌کردم به‌خاطر شرایطمه که یه مدته عصبیم ، نگو کلا اخلاقم همینه.

‏من چیز‌هایی رو با خنده تعریف کردم که بابت ثانیه به ثانیه‌ش اشک ریخته بودم.

گفتم بهتون دیروز که از خونه در اومدم ؛ همسایه مون دید یجوررر بلند اسممو صدا زد گفت به به بالاخره از خونه در اومدی🤣نمیدونم چرا خجالت کشیدم💔😂

و امروز غروب خالم اینطرفا اومده بود جلو درمون بود بعد من با شوهر خالم سری قبلی سر مسائلی قهر کردم (بهش گفتم بیا بریم بیرون ، بهونه اورد که قم نیست همون روز تو خیابون دیدمش😂) دیگه آره دم در یکی من میگفتم یکی اون . . همسایه های همیشه در محل حاضر هم غرق تماشا و تفریح بودن و میخندیدن به ما💔

بعد جای باحالش اینجاست ما یه سری چیزا و رمزا بین خودمون داریم بعدش همسایه مون از مامانم پرسیده فلان چیز یعنی چی🤣 مامانم گفته بین خودشون والا منم زیاد نمیدونم

چی میشد دور نبودی ، همسایه رو به رومون بودی ، دمپایتو می‌پوشیدی میومدی باهم یه چایی میخوردیم.

قوی بودن داره اذیتم میکنه ، کاش یکی بود که ورژن لوسم رو دوست داشت .

بچههههه ها🛐

ببخشید انقدر غمگین بودم که پاک فراموشت کردم.

هرچقدر بد بودی ، بازم همه خوبیارو برا تو میخوام.

بدم میاد اذیتم میکنی ، من فقط خودتو دارم ؛)