«قد آغوش منی ، نه زیادی ، نه کمی» - شبتون‌بی‌غم 🤍"

گاهی سنگین‌ترین باری که آدم به دوش می‌کشه ، فکر هایِ تو سرشه.

تمام عمر از فراموش شدن ترسیدم. اما الان دیگه می‌خوام از یاد همه برم.

‏من خیلی دخترِ بالاتر از گل بهش نگید یه وقت خانم بدش میادی هستم.

اگه یه‌عمر با آدما مهربون بودی ، فکر نکن اونا هم نوبت تو که بشه باهات مهربونن. اگه همیشه آبروی آدما رو حفظ کردی ، فکر نکن اونا هم حتما تو بزنگاه‌ها آبروتو حفظ می‌کنن. اگه همیشه موقع گرفتاری اومدن سراغت ، هیچ تضمینی نیست موقع گرفتاریت دستت رو بگیرن. اینو بدون که بعدا اذیت نشی.

بله . .

عمه هام طوری ازم متنفرن و پشت سرم حرف میزنن که اگه حرفاشونو بشنوید میاید برام گریه می‌کنید .

دلتونو به کسی ندید که بین اضافه کاریاش به شما میگه دوستت دارم. دلتونو به کسی بدید که وسط شلوغ ترین روزش بهتون یه تکست بده بگه : عزیزدلم سرم شلوغه ولی به یادتم و همچنان دوستت دارم به محض تموم شدن کارم بهت زنگ میزنم :)

انقدر که کف اتاقم مو هست رو سرم نیست ؛ خدایا حکمتتو شکر.

جمعه دو قسمت دارد : صبح تا ظهرش زنده و پر جنب و جوش است. مثل پدر ، پر از کار و ورزش و پول و سلامتی. رو به غروب ، سنگین و دلگیر می‌شود ، پر از دلهره‌های پراکنده و غصه‌های بی‌دلیل و یک‌جور احساس گناه و دل درد از پرخوری ظهر ...

‏شکستنی‌ها شکست ، هرطور مایلید حمل کنید.

‏«رسیدی بگو» حتی از «رسیدی؟» هم عاشقانه تره.