جمعه دو قسمت دارد : صبح تا ظهرش زنده و پر جنب و جوش است. مثل پدر ، پر از کار و ورزش و پول و سلامتی. رو به غروب ، سنگین و دلگیر می‌شود ، پر از دلهره‌های پراکنده و غصه‌های بی‌دلیل و یک‌جور احساس گناه و دل درد از پرخوری ظهر ...

‏شکستنی‌ها شکست ، هرطور مایلید حمل کنید.

‏«رسیدی بگو» حتی از «رسیدی؟» هم عاشقانه تره.

میگفت : "تو هیچوقت نگران این نیستی که خانوادت یه بچه دیگه به جات بیارن ، آدم سالم تو رابطه دقیقا همین شکلیه." و چقدر راست می‌گفت..

نامه ای به خودم : لطفا دیگه مهربون و احساساتی نباش.

یا رو تک تک پیامام ریپلای بزن یا باهام حرف نزن.

بعضی از آدما اصن بدنیا اومدن که انقد غر بزنن که حالت از زندگیت و اونو همه چی بهم بخوره خوب خفشو فلان فلان شده من خودم می‌دونم تو چه شرایط تیخمی ای هستم تو هی گوه نخور

انگار که مثلا من نمی‌دونم باید برنامه ریزی کنم باید چطوری زندگی کنم باید چه گوهی بخورم تو فقط میدونی وایسادین از دور نگاه میکنین هی زر می‌زنین هی زر میزنین

وای فشار

این Overthink خیلی کلمه ی کوتاه و ناچیزیه در قبال کاری که من با مغزم انجام میدم.

اینکه دیگه مثل قبل نیستم حالم بهم میریزه.

تو زندگیتون با آدمی وارد رابطه بشید که بتونید باهاش برید جنگ ، چون زندگی ؛ دقیقاً همون میدون جنگه. یکی که جا نزنه ، پا پس نکشه ، جنم داشته باشه و تا اخرش در کنارتون باشه. - شبتون‌بی‌غم 🤍"