یه سندرومی وجود ‌داره به نام سندروم «شیشه خیارشور». میگه وقتی می‌بینیم یه نفر داره زور می‌زنه تا درب شیشه خیارشور رو باز کنه ، یه چیزی ته دلمون میخواد شیشه رو ازش بگیریم ، چون فکر می‌کنیم ما توان باز کردنش رو‌ داریم. بعد که گرفتیم ، یه عالمه زور می‌زنیم و‌ تازه می‌بینیم ما هم نمی‌تونیم. این سندروم اشاره جالبیه به مواقعی که از فاصله به مشکلات دیگران نگاه می‌کنیم. گرفتاری‌های اون‌ شخص از دوردست ممکنه خیلی ساده و قابل حل به نظر بیان! اما اگر خودمون هم در موقعیت اون فرد بودیم ، میدیدیم ک همون مشکلات به ظاهر ساده ، چقدر پیچیده ، لاینحل و چاره ناپذیرن.

تهش یکی دو بار بهت میگم از این رفتارت بدم میاد، بار سوم از خودتم بدم میاد..

اگه واقعا خوبه ، مراقبش باش ؛ این زندگی که من می‌بینم دوبار شانس آشنایی با یه پارتنر خوب رو بهت نمیده…

یه عزیزی میگفت : وقتی شما برای بار دوم قلبت رو به کسی می‌دی ، از بار اول اعتماد خیلی بیشتری می‌خواد. وقتی قلبی یکبار به تمامی خُرد شده و به سختی سرهمش کردی رو با دستای خودت به ی نفر دیگه می‌بخشی ؛ یعنی اون طرف اونقدر بهت حس امنیت و آرامش داده و حامی بودن رو یاد گرفته که می‌تونه ی چسب زخم بزرگ بشه روی تموم خاطرات گذشتت و بشه اون نوری که تو تمام زندگیت دنبالش بودی.

من عاشق آدمیم که منو در جریان کاراش قرار میده اصلا این کار خیلی<💝🦋✨💞🪷💥💫💖>

خودت را بساز تا آدم امنی شوی ، برای روز هایی که نمی‌شود به کسی پناه برد. کارل گوستاو یونگ - شبتون‌بی‌غم 🤍"

⁰⁰:⁰¹ دو صفرو ڪنار هم دیدم... گفتے آرزو ڪن! تا اومدم بگم "تو" ثانیہ‌ها بہ دقیقہ‌ها تبدیل شد و بہ‌جاۍ چهارمین صفر یڪ قرار گرفت... و فهمیدم طُ غیرممڪن ترین آرزوۍ منے!

من بهت نمیگم دوست دارم ، بجاش وقتی ازم میپرسی چه خبر؟ از کل روزم برات تعریف میکنم ؛

کاش امروز جمعه‌۲ بود ، من آمادگی شنبه ندارم.

امروز برجم؛ کاملا زهرمار..