تراپی اینجوریه که وقتی میری یهو می‌فهمی اون چیزی که یه عمر مردم بابتش ازت تعریف کردن ، اختلال جدی محسوب می شه.

‏هی میگن یه خانوم نباید فحش بده ، باید مودب باشه ؛ د اخه نکبت من فحش ندم چجوری حق مطلب و ادا کنم؟؟

من دیگه حوصله فهموندن خودم به تورو ندارم ، خودت برو ببین بقیه برات من می‌شن یا نه.

حفظ سلامت روان ، ارزش هر قطع ارتباطی رو داره.

تو را به هیچ اتفاق بهتری نخواهم داد.

اینطوری بگم که وقتی توی جمعیت نگاهش میکردم ، همه‌ فضا سیاه سفید بود و فقط اون رنگی بود.

«فلسفه اصلی‌ام در زندگی اجتناب از آدم ها تا جای ممکن بود، هر چه کم تر آدم می دیدم حالم بهتر بود»

روز نهم : اون حس چیه؟ وقتی از خوشحالی سرشاری ، وقتی که قلبت تا مرز انفجار پیش می‌ره ، وقتی صدای تپش‌هاش رو توی گوشت حس می‌کنی . . همون لحظه‌هایی که بی‌پروا می‌خندی ، بی‌دلیل ، اما از ته دل ! وقتی لبخندت تمام صورتت رو روشن می‌کنه و اون‌قدر پر از شور می‌شی که روی پای خودت بند نیستی. فقط می‌خوای این حس ناب رو فریاد بزنی ، به همه منتقلش کنی ، انگار شادی تو برای دنیا کافیه . . . :)

روز دهم : نمیدونم :)

من بی معرفت ترین از حرفام میتونم یجوری خطت بزنم انگار اصلأ از اول وجود نداشتی

00:00 مطمنی خسته نیستی ؟ آخه کل روز توی ذهن و قلبم بودی.