«فلسفه اصلی‌ام در زندگی اجتناب از آدم ها تا جای ممکن بود، هر چه کم تر آدم می دیدم حالم بهتر بود»

روز نهم : اون حس چیه؟ وقتی از خوشحالی سرشاری ، وقتی که قلبت تا مرز انفجار پیش می‌ره ، وقتی صدای تپش‌هاش رو توی گوشت حس می‌کنی . . همون لحظه‌هایی که بی‌پروا می‌خندی ، بی‌دلیل ، اما از ته دل ! وقتی لبخندت تمام صورتت رو روشن می‌کنه و اون‌قدر پر از شور می‌شی که روی پای خودت بند نیستی. فقط می‌خوای این حس ناب رو فریاد بزنی ، به همه منتقلش کنی ، انگار شادی تو برای دنیا کافیه . . . :)

روز دهم : نمیدونم :)

من بی معرفت ترین از حرفام میتونم یجوری خطت بزنم انگار اصلأ از اول وجود نداشتی

00:00 مطمنی خسته نیستی ؟ آخه کل روز توی ذهن و قلبم بودی.

⁰⁰:⁰¹ دو صفرو ڪنار هم دیدم... گفتے آرزو ڪن! تا اومدم بگم "تو" ثانیہ‌ها بہ دقیقہ‌ها تبدیل شد و بہ‌جاۍ چهارمین صفر یڪ قرار گرفت... و فهمیدم طُ غیرممڪن ترین آرزوۍ منے!

می‌خواهم رد زخم‌هایت را ببوسم ، و به تو بگویم که تو را با همین زخم‌ها «دوست دارم.» - شبتون‌بی‌غم 🤍')

ورژن آخرشب آدم‌ها دلنشین تره ، احساسی ، شجاع ، غیرمنطقی ، آسیب پذیر و واقعی.

خیلی تلخه ، آدما دیگه حتی خداحافظی هم نمی‌کنن دست از مسیج دادن میکشن و همه‌چی همون‌جا تموم میشه..

روز 11 : درکم کنن و الان برام بستنی بخرن

‏با حجم اشکی که تو ١۴٠٣ ریختم میتونستم مشکلات خشکسالی رو حل کنم.

ولی اصلا نمیخوره ۲ هقته مونده به عید :)