قرآن را که می‌خوانی، گاهی حس نمی‌کنی داری کتابی را می‌خوانی؛ انگار کسی دارد آرام، قسمت‌هایی از خودت را که گم کرده‌ای، یادت می‌آورد.

دلگرمیِ این مسیر، همین پیام‌هاست. 🤍

از آنجا که سخنرانی‌های استاد شجاعی در فضای باز برگزار می‌شود، گاهی مطالبی تکرار می‌شوند که برای حفظ انسجام و اختصار، حذفشان می‌کنم؛ به همین دلیل ممکن است برخی جلسات کوتاه‌تر باشند. 🌿

#نماز_سکوی_پرواز_19 معرفت در کیفیت نماز خیلی مؤثر است؛ هرچه سطح معرفت انسان بالاتر برود، قدرتمندتر می‌شود. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند آدم فریب‌خورده‌ای که در دنیا به عالی‌ترین آرزوهایش رسیده، با کسی که در آخرت به کمترین بهره رسیده، اصلاً قابل مقایسه نیست. حضرت سلیمان(ع) به حکومتی رسید که نه قبل از او کسی به آن رسیده بود و نه بعد از او کسی تا قیامت به آن خواهد رسید. اما کمترین انسان در بهشت آن‌قدر عظمت دارد که می‌تواند دیگر بهشتیان را مهمان کند. اگر انسان این حقیقت را باور کند، دیگر حسرت اهل دنیا را نمی‌خورد. امام صادق(ع) می‌فرمایند اگر می‌خواهید اهل میل و آرزو باشید، لااقل در بهشت میل داشته باشید؛ چرا در دنیا؟ اگر قرار است چیزی بخواهی، برای آخرت بخواه. قرآن هم بارها به پیامبر(ص) تأکید می‌کند که چشم به نعمت‌های دنیوی دیگران ندوزد. استاد ما می‌فرمودند: طلبه‌ای ساختمانی بسیار زیبا دید و خواست نگاه کند، اما با خودش گفت: «تو حیفی که نگاه کنی؛ نگاه نکن.» انسان باید بداند آن‌قدر بزرگ است که نباید خودش را با این چیزها کوچک کند. یکی از اولیای الهی می‌فرمودند: وقتی بعد از جلسات علامه، ثروتمندان را با ماشین‌های آخرین مدل می‌دیدیم، دلمان برایشان می‌سوخت و می‌گفتیم این بیچاره‌ها چقدر گرفتار این قفس‌ها هستند. این نگاه خیلی فرق دارد با اینکه انسان حسرت زندگی آنها را بخورد. قدرت نماز همین است که انسان را متوجه آخرت کند. یکی از ویژگی‌های انبیا این بود که آخرت همیشه جلوی چشمشان بود. در هر انتخابی، چه همسر و دوست و رشته تحصیلی و چه رفتارهای روزمره، باید حواسمان باشد که از یاد معاد غافل نشویم؛ چون همین غفلت می‌تواند باعث سقوط انسان شود. خدا رحمت کند آیت‌الله مجتهدی را. ایشان می‌فرمودند: «این نیز بگذرد.» پادشاهی می‌خواست جمله‌ای روی نگین انگشترش بنویسد که هر وقت نگاهش کرد، آرامش بگیرد. همه نخبگان را جمع کرد، اما در نهایت یک کشاورز گفت: «این نیز بگذرد.» پادشاه گفت همین را روی انگشتر من بنویسید. اگر نمی‌توانیم این جمله را در قلبمان بنویسیم، حداقل در خانه و محل کارمان به یاد داشته باشیم: «این نیز بگذرد.» یکی از نکات مهم این است که انسان به جای «دانایی»، به «دارایی» برسد. ما خیلی از معارف را می‌شنویم، اما تا زمانی که وارد زندگی‌مان نشوند، اثر واقعی ندارند. اگر انسان واقعاً بفهمد آخرت جاودانه است، دیگر سر مسائل کوچک دنیا خودش را نمی‌شکند. رسول خدا(ص) در خانه خودشان گاهی غذا نداشتند و مدت‌ها گرسنگی می‌کشیدند، اما دنیا را مقصد نمی‌دانستند. ما اگر پنجاه سال دیگر را تصور کنیم، می‌بینیم عمر دنیا چقدر کوتاه است؛ از افراد مسن بپرسید، می‌گویند مثل یک خواب گذشته است. بزرگان حتی می‌گفتند: «هرچه تلخ‌تر، بهتر.» رسول خدا(ص) نیز فرمودند هرچه تلخی دنیا بیشتر باشد، شیرینی بیشتری در آخرت نصیب انسان می‌شود. وقتی فرزند یکی از اولیای خدا از دنیا رفت، گفت: خدایی که فرزند من را می‌برد، آیا او را بیشتر دوست دارد یا من؟ او را پیش خودش می‌برد؛ پس پیش خدا بهتر است. این نگاه است که تلخی‌های دنیا را برای انسان شیرین می‌کند. امیرالمؤمنین(ع) بالای سر حضرت زهرا(س) فرمودند که این مصیبتِ از دست دادن تو، وقتی برای خدا باشد، آسان می‌شود. اگر آخرت جلوی چشم انسان باشد، خیلی از مشکلات دنیا برایش کوچک می‌شود. دنیا ارزش مستقلی ندارد؛ ارزشش به این است که انسان با آن آخرتش را به دست بیاورد. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند بهره تو از دنیا این است که زنده بمانی و برای آخرتت کار کنی. بیشتر از این، دنیا انسان را معطل می‌کند. امام کاظم(ع) در اصول کافی می‌فرمایند پاداش حقیقی انسان، خود خدا و ارتباط با خداست. بنابراین انسان نباید به دنیا بچسبد. یکی از امام جماعت‌ها تعریف می‌کرد شخصی که سال‌ها پشت سر او نماز خوانده بود، در حال مرگ بود و هرچه به او می‌گفتند «لا إله إلا الله» بگو، نمی‌گفت. وقتی به او پیشنهاد کردند مقداری پول برای آخرتش کنار بگذارند، فقط گفت: «نه، نه» و از دنیا رفت. این نشان می‌دهد چسبندگی به دنیا چقدر خطرناک است. انسان ممکن است سال‌ها زندگی کند و حرف‌های خوب بشنود، اما اگر این معارف تبدیل به دارایی قلبش نشوند، لحظه رفتن نمی‌تواند دل بکند. نماز و معرفت باید انسان را از چسبیدن به دنیا جدا و با آخرت پیوند بزند؛ باید کاری کند که آخرت همیشه جلوی چشممان باشد، تا برای مسائل کوچک دنیا خودمان را نبازیم و وقتی فرشته مرگ آمد، با آمادگی و شوق بگوییم: برویم. خلاصه کننده : فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ..........‌. «آخرت، مقصد است؛ دنیا فقط پلی است برای عبور، نه جایی برای ماندن و دل بستن.»

✨ دلِ تو، یک ظرفِ بی‌نهایت است... اما اگر آن را با «دنیا» پُر کنی، دیگر جایی برای حضورِ «خدا» باقی نمی‌ماند. 🌑 برای آنکه بتوانی پَر بکشی و به سوی ابدیت پرواز کنی، باید زنجیرهایِ این تعلقات را از قلبت باز کنی. 🕊️ آزاد باش، تا دیده شوی. 🌌

«خدا، آن نوری است که وقتی تمام چراغ‌های دنیا در دلم خاموش می‌شوند، در تاریک‌ترین گوشه‌ی وجودم، بی‌صدا روشن می‌ماند تا راه را گم نکنم...» 🕯️✨

#نماز_سکوی_پرواز_20 انسان با نماز به بلندای ابدیت بزرگ می‌شود و دنیایی که خیلی‌ها در آن با خدا دشمنی کرده‌اند، در مقابل او کوچک می‌شود. گفتیم اثر نماز به میزان یاد و ارتباطی است که با خدا داریم. انسان همیشه بر سر سفره گذشته خودش می‌نشیند؛ هرچقدر ارتباطات و رفتار انسان بهتر باشد، حال و آینده او نیز بهتر خواهد بود. قدرت انسان از جنس ارتباطات و رفتارهای اوست و این‌ها نیز مبتنی بر فکر و بینش او هستند. برخی اخلاق‌ها انسان را نابود و عقب‌مانده می‌کنند و ریشه این رفتارها در نوع نگاه و بینش انسان است. هرچقدر بینش انسان قوی‌تر باشد، رفتارها و ارتباطات او نیز بهتر خواهد شد و همین رفتارها هستند که حال و آینده انسان را می‌سازند. یاد معاد، ابدیت و خداوند، نقش اساسی در تعالی افکار و ارتباطات انسان دارد. هرچقدر این امور متعالی‌تر باشند، انسان قدرتمندتر، محکم‌تر، آرام‌تر و شادتر خواهد بود. خداوند در سوره بقره درباره انسان‌هایی که در برابر مشکلات قدرتمند هستند، می‌فرماید که انسان در برخورد با مصیبت می‌تواند واکنش‌های متفاوتی داشته باشد. یک مصیبت ممکن است فردی را ضعیف کند، به اضطراب و افسردگی بکشاند یا حتی او را به خودکشی برساند؛ اما همان مصیبت می‌تواند فرد دیگری را رشد دهد. تفاوت در چیست؟ در نگرش. خداوند می‌فرماید شما را با چیزهایی مانند ترس، گرسنگی و کمبود مال و جان می‌آزماییم؛ پس به صابران بشارت بده. چرا صابران صبر می‌کنند؟ چون می‌گویند: «ما از خداییم و به سوی او بازمی‌گردیم.» ببینید این نگاه چقدر عمیق و ارزشمند است. یک مصیبت گاهی در مقیاس دنیا تفسیر می‌شود و گاهی در مقیاس ابدیت؛ و این بستگی دارد که انسان خودش و مسیرش را چگونه بشناسد. تأثیر معنویت این است که به انسان بینشی درباره ابدیت می‌دهد. نماز نگاه انسان را متحول می‌کند. کسی که مسبب‌الاسباب را می‌شناسد، حتی وقتی همه‌چیز را از دست می‌دهد، پشتش نمی‌لرزد؛ چون تکیه‌گاهش خداوند است. برای اینکه این موضوع بهتر جا بیفتد، خداوند انبیا را گاهی دست‌خالی به سراغ مستکبران می‌فرستاد و می‌دیدیم که همین انسان‌های دست‌خالی چه کارهایی انجام دادند؛ چون تکیه‌شان به خداوند بود. یاد معاد و آخرت باعث می‌شود انسان بفهمد واقعاً به چه چیزی نیاز دارد. کسی که مسیر را می‌شناسد، انتخاب‌های دقیق‌تری دارد. مثل کسی که می‌خواهد از جاده‌ای سخت عبور کند و می‌داند لاستیک دست‌دوم و نامناسب در این مسیر به دردش نمی‌خورد؛ بنابراین حاضر نیست صرفاً به خاطر ارزان بودن، آن را انتخاب کند. خلوص نیز همین است. هرچه انسان آخرت را بیشتر بشناسد، انتخاب‌هایش خالص‌تر می‌شود. یاد معاد و آخرت انسان را همراهی می‌کند و به او نشان می‌دهد چه چیزهایی واقعاً ارزشمند هستند. در روایتی از پیامبر اکرم(ص) آمده است: «دنیا زندان مؤمن است.» چرا؟ ما گفتیم شادی مؤمن می‌تواند دائمی باشد و حتی در بعضی موارد از شادی اهل بهشت نیز بیشتر باشد. پس چرا دنیا زندان است؟ چون انسان موجودی بی‌نهایت‌طلب است و در این دنیا احساس تنگی می‌کند. البته روح انسان ذاتاً در زندان نیست؛ زیرا می‌تواند با معشوق خود، یعنی خداوند، ارتباط برقرار کند. این بخش حیوانی و دنیایی انسان است که احساس محدودیت می‌کند. هرچه انسان وابستگی به طبیعت و دنیا را کمتر کند، روحش آزادتر می‌شود. اولیای الهی کارهایی می‌کردند که برای ما قابل تصور نیست؛ چون خودشان را از بسیاری از وابستگی‌های دنیایی آزاد کرده بودند. از امیرالمؤمنین(ع) نیز نقل شده است که هرکس دنیا بزرگ‌ترین همّ و دغدغه‌اش باشد، غصه و گرفتاری‌اش بیشتر خواهد شد. ما باید ببینیم مجموعاً غصه‌ها و دغدغه‌هایمان چه رنگی دارند. مثلاً در شب قدر، از دعاهای یک انسان می‌توان فهمید دغدغه‌های او چیست. اگر بیشتر دعاهایش برای دیگران، برای امام زمان(عج) و برای خیر و هدایت انسان‌ها باشد، نشان می‌دهد که انسان بزرگی است؛ انسانی شاد و آزاد. می‌گویند ده آرزوی خود را روی کاغذ بنویسید. اگر بیشتر آرزوهای انسان، آرزوهایی بزرگ و انسانی باشد، نشان‌دهنده بزرگی اوست. البته پول، مسکن، ازدواج و مانند این‌ها بد نیستند؛ اما نباید بزرگ‌ترین آرزوهای انسان باشند. بزرگ‌ترین آرزوها باید به حقیقت وجود انسان مربوط باشند. از نوع دغدغه‌ها و آرزوها می‌توان فهمید نبض انسان در دست چه چیزی است. انسان از معشوق‌هایش شناخته می‌شود؛ از اینکه چه چیزی او را به حرکت، تلاش و اراده وادار می‌کند. فرمایشات معصومین(ع) مانند آینه‌ای شفاف‌اند که انسان می‌تواند خودش را در آن ببیند. از نوع دغدغه‌هایتان می‌توانید خودتان را بشناسید و حتی تا حدی دیگران را نیز بشناسید. خلاصه کننده: فاطمه احمدی 👩‍💻

جمله کلیدی 🔑 ..........‌. یاد ابدیت، انسان را در برابر دنیا محکم می‌کند.

🌱 آیت‌الله بهجت(ره) می‌فرمود: «نسبت این دنیا و عالم آخرت، مانند نسبت عالم رحم با این دنیاست؛ و مرگ، تولد روح است.» 🕊️ 🌍 دنیا پایان راه نیست؛ یک مرحله از سفر انسان است. اگر انسان آخرت و ابدیت را جدی بگیرد، نگاهش به دنیا تغییر می‌کند؛ بسیاری از غصه‌ها کوچک می‌شوند و ارزش واقعی زندگی را بهتر می‌فهمد. ✨ 🚶‍♂️ ما مسافریم و مقصد، ابدیت است؛ پس نباید تمام دل و همّ خود را در جایی خرج کنیم که ماندنی نیست. 🤍 🌸 مقصد، ابدیت است...

✨ دنیا یک لحظه است؛ ابدیت، تمامِ ماجراست. ♾️