بریدم پارچه ی هر لباسی که یاده تو داشت واسه پوشیدن تنت مقداد خیلی آرزو داشت آخه تا کی پشته تو هی آبرو داری کنم...؟! اینجوری بهش نگید طرف خیلی آبرو داشت

؛

کجاست فندک من؟ کو کجاست سیگارم؟ خوشم به خلوت و این انزوای ناچارم غزل سرای غریبی شبیه منزوی ام ببین که از غم تو اینچنین شده کارم تو در میانه ی رؤیای این و آن هستی من از جفای خیانت هنوز بیدارم برو که بعد تو خط را شکسته بنویسم که من به بی کسی خویشتن و فادارم چقدر بعد تو عاشق شدم نگاهم کن ببین که جای تو را پر نموده اشعارم.....

به عنوان کسی که همیشه کارو در میارم زیادی نگرانم.

چرا از سرم نمیوفتی؟

به لطف دیدن تو سر به راه خواهم شد بیا که عاشق این اشتباه خواهم شد منی که شهره ی شهرم به دین و ایمانم به یک نگاه تو غرق گناه خواهم شد همیشه روبروی نفس خویش پیروزم ولی مقابل تو بی‌سپاه خواهم شد اگرچه هیچ ندارم برای تو اما هر آنچه لایق آنی بخواه ، خواهم شد ! تو نیم دیگر من نیستی تمام منی تمام من تو نباشی تباه خواهم شد بیا سپید کن این شعرهای موزون را بدون تو کلماتی سیاه خواهم شد

؛

؛

اون موتوری که شما باهاش میری دختر بازی ما باهاش میرفتیم دنبال متهم 🦦

؛