!

طرف میگه ؛ ما جسمی هستیم از دهه هشتاد و روحی از دهه پنجاه مشتی تو سنگین‌ترین چیزی که تو زندگیت بلند کردی کیف مدرست بوده. بعد از دهه پنجاه میگی واسه ما؟ جنگ دوازده روزه همه شو خونتون بودی.

اما ب هر تقدیر، باید تحمل کرد.

pov;

از اینکه هیشکی تو زندگیم نیست خوشحالم

گاهی فکر می‌کنم شاید این تنهایی خوب باشه... چون کسی نیست زخمم بزنه... اما تهِ دلم می‌دونم این فقط یه دروغِ شیرین ، برای آروم کردنِ دردیه که تمومی نداره... تنهایی امن‌ترین جهنمه؛ ساکت، سرد و بی‌رحم... -حِرمآن؛

دارم میمیرم

نیازمندی:

غم هایی که چشم ها رو خیس نمیکنند، زود تر به استخوان میرسند.

!!

این بازگشت شخصی است.