How can we go, back to be friends When we just shared a bed... How can you look at me and pretend I'm someone you never met...?

اینیکی رو میشد اینجا بگم چرا همچنان مینویسم. ولی فعلا اون "طبع نویسندگی" یا هرچیزی که اسمش هست رو ندارم. سرم خلوت شه چشم

ɴᴀᴍᴇ: The Drive (Remake Version) ᴍᴜꜱɪᴄ ɢᴇɴʀᴇ: #SoundTrack / #RE4 / #Country / #Spain ᴍᴜꜱɪᴄɪᴀɴ: #Kota_Suzuki ᴄʜᴀɴɴᴇʟ:『 @PauseMusic 』 ᴛʜᴀɴᴋꜱ ꜰᴏʀ ᴊᴏɪɴ✨💫

خودم را روی زمین به سیخ کشیده ام. آتش های وحشی از طرفینم به من محکوم شده اند. آنقدری از روانم کاسته شده که دیگر فرق واقعیت و خیال را نمیفهمم، شوربختانه یا خوشبختانه. چرا که حداقل اگر خیال باشد کمتر درد دارد. شمشیر ها و نیزه ها، هر چندساعت به قلب و سینه ام فرو میروند. حالا گرانش است که مرا میخواند، آن هم سر تحت فشار بودنش است..! طرد شده از همه چیز، همه کس، همه عشق و همه خوشوقتی ام. تمام فکری که دارم، کم بودنم است. البته بعضی وقت ها هم زیاد هستم، زیادی روی مخ، زیادی احمق. تکه های پازل خودم، من، سال هاست که توسط ضربه های مختلف کنده شده. از انسان، از زمان، از سادگی... ولی شاید درد، بهشت من باشد. #Random_Notes_Written_With_Pain

چرا هربار نباید بشه؟ جدی میگم. نمیخوام کتابی بنویسم و بخوام پیچ و خمش بدم. فقط میخوام این رو بپرسم: چرا هربار نمیشه. من آدمی نیستم که سعی کنم؛ درواقع امیدش رو ندارم. ولی اگه خیلی به خودم سختی بدم و برای یچیزی به‌غیر از درس و کارای حیاتی، باز هم هیچوقت نمیگیره. دفعات زیاد، با روش های متفاوت. فقط...هیچوقت نمیشه. انگار نفرینی همراهمه که میخواد جلوی رسیدن به هدفم رو بگیره. همیشه یا با «نه» باید مواجه بشم، یا با «شاید بعدا». با بن‌بست. بن‌بست های بی پایانی که هیچ تَهی هم ندارند، ولی بن‌بستند. دیگه نمیدونم چه بهونه ای برای خودم بیارم تا بگم ایندفعه نشد اشکال نداره یک دفعه دیگه تلاش کن. دیگه واقعا دوست دارم دست بکشم از همه چیز. می‌تونم ببینم. میتونم ببینم اون تنفری که وقتی کسی حرف میزنه باهام رو ببینم. میتونم منفور بودنم رو ببینم میتونم بفهمم همیشه جدا باید باشم از بقیه تا اونا راحت باشند. و دیگه آخرشه. تمام شد. هیچ فردی رو از اجتماع نمیشناسم که واقعا بتونه کنار بیاد باهام. #Random_Notes_Written_With_Pain

Blood is raining from my body; again.