کاش میشد از همه‌چی فاصله بگیرم و برم یه جایی ك خبری از شلوغی و سر و صدای آدم‌ها نباشه؛ جایی بین درختا، کنار صدای آب و زیر آسمونی که تا چشم کار می‌کنه ادامه داره. طبیعت یه آرامش عجیبی داره؛ انگار لازم نیست اونجا چیزی رو توضیح بدی یا وانمود کنی حالت خوبه. فقط می‌شینی، به صدای باد بین برگ‌ها گوش میدی و کم‌کم ذهنت آروم میشه. گاهی یه قدم زدن ساده بین درختا، بوی خاک بعد از بارون، نور آفتابی ك از لای شاخه‌ها رد میشه یا صدای پرنده‌ها می‌تونه بیشتر از هزار تا حرف حالت رو خوب کنه.

و در آخر، آنچه ك تا ابد در چشم‌هایم ماندگار شد، غم بود.

مثل ماهی درون تنگ، خیال می‌کردم آغوش ِ تو دریامه.

-

غم ِ دلتنگیتو هرشب، تو سرم هوار کردی.