چشمانت ، میان آرامش و آتش ؛ هر بار که نگاهت میکنم ، هم میسوزم از شدتِ عشقی که در توست ، و هم زنده میشوم از گرمایی که به جانم میریزد . تو را که دوست دارم ، انگار تمام جهان ، فقط برای من است و این حس، آغازِ پرواز است . تو نه شبیه رؤیا ، نه شبیه واقعیت ، بلکه خودِ آن لحظهای هستی که آدم ، حس واقعیِ بودن را درک میکند .
«زیرا او همهچیزِ من بود، امیدِ من برای آیندهای بود که در رویاهایم گرامی میداشتم! او تنها کسی بود که میخواستم مثل یک رفیق برای خودم تربیتش کنم و به هیچکسِ دیگری نیاز نداشتم.»
نازنین,داستایفسکی🫐؛