بگذار کسی نداند
که چگونه من بجای نوازش شدن،بوسیده شدن
گزیده شده ام.
بگذارهیچکس نداند، هیچکس!
بین انبوه دلبران جهان
این دو دسته چقدر بیرحمند:
پسرانی که شعر میگویند
دخترانی که شعر میفهمند...
هرکس سزاوار یک نفر است؛
که آن یک نفر بتواند به چشمهایش نگاه کند و به او بگوید:
تو کافی هستی، با تمام زخمهایت، بینقصی...
هرگز نگو،
که بعد من به کجا میروی؛
یا من بعد تو كجا میروم؛
بعد تو...
ديگر بعدى وجود ندارد.