بهانه‌هایی برای اشغال نظامی اندکی پیش از انکه آمریکا در دهه ۱۹۹۰ میلادی به عراق حمله کند،‌ دختری به نام «نیره» در سازمان ملل سخنرانی کرد و گفت سربازان عراقی به بیمارستان‌ها حمله کردند، هزاران نفر را کشتند، از جمله کودکانی که به دستگاه متصل بودند. رسانه‌های آمریکایی، رنگ هالیوودی هم به این حرف‌ها دادند تا جهان را بیشتر عصبی کند. حرف‌هایی که بهانه‌ای برای حمله آمریکا به عراق شد. بعدها کمیته‌ای تشکیل شد که نشان می‌داد او دختر «سعود الصباح» سفیر کویت در آمریکا بوده. کمیته‌ای که بعد از بررسی مشخص کرد همه ان گفته‌ها دروغ است. هدف حمله به عراق برای به دست آوردن نفت کویت بود. همان ایام آمریکا صنعت هسته‌ای لیبی را بهانه کرد. مدتی بعد هواپیمایی آمریکایی در اسکاتلند منفجر شد. پرونده به شورای امنیت رفت و لیبی تنها دو هفته فرصت پیدا کرد تا همه شروط آمریکا را بپذیرد. قذافی از پذیرش آن امتناع کرد. لیبی تحریم شد و تحت شدیدترین فشارها قرار گرفت. دهه ۲۰۰۰ صنعت هسته‌ایش را تعطیل کرد، موشک‌های اسکاد را تحویل داد و به هخخ خواسته امریکا تن داد. اما نه تنها‌ تحریم برداشته نشد، که خیلی زود لیبی مورد حمله قرار گرفت و چند پاره شد. دهه ۲۰۰۰ میلادی آمریکا به بهانه نقض حقوق بشر به افغانستان حمله کرد و این کشور اشغال شد. دو سال بعد هم «کشف سلاح کشتار جمعی» صدام بهانه دیگری برای اشغال عراق شد. نه افغانستان به دموکراسی و ازادی رسید، نه هیچوقت سلاح‌ شیمیایی عراق پیدا شد. حالا آمریکا بعد از یک حمله دوازده روزه با اسراییل به خاک ایران، دوباره بهانه‌جویی می‌کند. این‌بار نه روی صنعت هسته‌ای، بلکه برای محدود کردن موشک‌های ایرانی تا برد ۸۰۰ کیلومتر. بهانه دیگر آمریکا، هزاران کشته ساختگی ۱۷ و ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴ است. ادعایی شبیه همان ماجرای نیره الصباح. ادعایی که سلبریتی‌ها و ایرانی‌های خودفروخته ان را تکرار می‌کنند تا آمریکا مثل عراق، سوریه، کویت، لیبی، افغانستان و...‌برایشان با بی‌۲ آزادی و دموکراسی بیاورد. آمارسازی اینترنشنال و رسانه‌های دیگر، مقدمه حمله و بازی تکراری آمریکاست. این‌ها عمله‌های واشنگتن هستند. نیره الصباح‌های دیگری که مزد گرفته یا نگرفته دوست دارند ایران را تجزیه و پاره پاره ببینند. تاریخ نشان داده آمریکا بهانه می‌سازد تا حمله کند‌ و این بازی‌های رسانه‌ای عمدتا مقدمه جنگ نظامی است. جنگی که یک‌بار از ان نتیجه نگرفت، به تروریست‌های داخلی متوسل شد و انجا هم نتیجه دلخواهش رقم نخورد. اخباری که در روزهای اخیر منتشر شده، نشان می‌دهد احتمال جنگی دیگر بسیار است. امید که با هدایت الهی، یک بار دیگر دست آستین حق از پرچم جمهوری اسلامی ایران برآید و یک‌بار دیگر توی دهن شیطان بزرگ بکوبد. یا ما سر خصم را بکوبیم به سنگ یا او سر ما به دار سازد آونگ @Nucleader

امروز ویدیویی در اینستاگرام دیدم. کسی داشت می‌گفت حکومت هزاران نفر رو کشته و می‌خواد بعد از حمله ترامپ، به آمریکا نسبت بده. بعد هم داشت می‌گفت بچه‌هاتون رو‌ مدرسه نفرستید، بیمارستان نرید و... فارغ از اینکه این حرف‌ها از یک جنبه خزعبلاتی است که این متوهم‌ها تکرار می‌کنند و هر روز هزار نفر دیگه بهش اضافه می‌کنند، یک نکته قابل توجه در خودش داره؛ سفیدشویی حمله ترامپ. کسانی که دو سال پیش حمله اسراییل به بیمارستان‌ها و مدارس رو‌ سفیدشویی می‌کردند، امروز زمینه رو برای مشروعیت حمله ترامپ آماده می‌کنند. فردا که مدرسه و بیمارستان زد، راحت بگویند حکومت کشته‌ها را اینجا قایم کرده بود، حکومت مدارس رو به پادگان تبدیل کرده بود و‌ حرفهایی شبیه به آن. @Nucleader

🔻آخرین فرصت مذاکره یا جنگ؟ 🔹 ماه‌هاست اغلب تحلیلگرهای نظامی و سیاسی، همه را در توهمی خودساخته غرق کرده‌اند و عالمی را با نشان دادن گاه و بیگاه سر ِ لولوی جنگ سرگردان و آشفته نگه داشته‌اند: اگر آمریکا حمله کند؛ اگر آب و برقمان را بزند؛ اگر کشور را به پنجاه سال قبل برگرداند؛ اگر اسرائیل در پاسخ به هر واکنشی از طرف ایران از بمب اتم استفاده کند؛ ... طنین این پیش‌فرض‌های متوهمانه، و ترس ویرانگر ناشی از آن، از خود این اتفاقات به مراتب مهیب‌تر است. آن قدر مهیب که گذشته از تبعات روانی فلج‌کننده، باعث بی‌ثباتی روزافزون بازار و افسار بریدن دلار و سکه شده است. و چه جالب ،که با اینکه دلار روزبه‌روز بیشتر سقوط می‌کند و ین ژاپن و روبل روسیه و یوان چین و دینار عراق و افغانی افغانستان و... ارزش پیدا می‌کنند، ارزش پول ملی ما روز به روز کمتر می‌شود! 🔹 با این دست‌فرمان، آمریکا و اسرائیل نیازی به راه انداختن جنگ ندارند: ترس از جنگ از خود آن بیشتر کار می‌کند؛ یک عملیات روانی و اقتصادی فرسایشی که روح و روان را فرسوده می‌کند و امور کشور را در حالت تعلیق نگه می‌دارد تا این اسپاسم عضلانی به فلج کامل تبدیل شود: وقتی کشی را مدت‌ها کشیده نگه داری، به یک نخ بی خاصیت تبدیل می‌شود. 🔹 از دو سال پیش چه چیزی برای ما تغییر کرد و چرا؟ راستی چرا کسی به این سؤال، جواب عاقلانه و صریحی نمی‌دهد که چه شد حزب‌الله توانست به مدت 23 سال معادله‌ای برقرار کند که اسرائیل با وجود دیوانه‌های خشنی مثل شارون و نتانیاهو، از سال 2000 تا 2023 جرأت زدن حتی یک چادر حزب‌الله را در مرز لبنان و فلسطین پیدا نکند، یا چرا از ترس انتقام حزب‌الله بابت شهادت یک شهروندش، مدت‌ها در طول مرزش با لبنان به جای سرباز، در سنگرهایش مترسک چید؟ قدرت و تکنولوژی امروزش را نداشت؟ یا نگران واکنش مجامع جهانی بود؟ چرا آمریکا و اسرائیل در طول جنگ 12 روزه با وجود به هم خوردن اغلب معادله‌های گذشته با حزب‌الله و ایران و به رغم تهدیدهای مکرر، جرأت به‌کارگیری یک بمب هسته‌ای ولو تاکتیکال با شعاع تخریب محدود علیه تأسیسات هسته‌ای ایران را نیافتند؟ تکنولوژی‌اش را نداشتند، یا نگران افکار عمومی جهان و واکنش مجامع جهانی به این اقدام بودند؟ 🔹 ترامپ و نتانیاهو تجارت ترس راه انداخته‌اند و توهم می‌فروشند. اما هیچ یک از این دو، بدون عوامل داخلیی که متاعشان را در بازار بگردانند و تبلیغ کنند توفیقی ندارند. شرط ورود شیطان به جنگ این است که طرف مقابلش پالس ترس بفرستد. چنانکه بعد از ترورهای قلق‌گیرانۀ اسرائیل در سوریه و تهران، چنین اتفاقی افتاد. یادتان که هست؟ با شعار «فرار از تلۀ جنگ» نتانیاهو، عملا آنچه او در لبنان و سوریه می‌خواست را بدون هیچ مابازایی دودستی تقدیمش کردیم. و حالا مگر قرار است چه کنند که ما با تبلیغ متاع ترس به آنها نمی‌دهیم؟ وزیر خارجۀ ترکیه می‌گوید آمریکا باید مسائلش را با ایران یکی یکی مطرح و حل کند، چون پذیرش یکبارۀ آنها برای ایران تحقیرآمیز است. وزیر وادادۀ ترکیه در واقع دارد توصیه می‌کند ایران شوکرانش را جرعه‌جرعه بنوشد و این البته برای کشور واداده‌ای که ابرقهرمانش در سوریه (جولانی) یک پتیارۀ سیاسی از آب درآمد چندان عجیب نیست. عجیب این است که درست همین زمان و در داخل، یکی صحبت از این می‌کند که «حتی اگر با واشنگتن برای مذاکره بنشینیم، این چیزی از آمادگی ما برای هرگونه جنگ احتمالی کم نمی‌کند» تا در باغ سبز را باز نگه دارد، و کارشناس دیگرمان از لزوم «انعطاف‌پذیری راهبردی در حوزۀ سیاست خارجی» می‌گوید. آیا اینها نامگذار‌های جدیدی برای «تسلیم بی قید و شرط» نیست؟ آیا قرار است تسلیم را در گذر زمان عادی‌سازی و توجیه کنیم؟ 🔹 جنگ که نمی‌شود. اما حتی جنگ، از این وضعیت فلج‌کننده و نابسامان بهتر است. مرگ یک بار و شیون هم یکبار. هرچند شیطان وارد جنگی نمی‌شود که (لااقل در برآورد) پیروزی‌اش در هاله‌ای از ابهام باشد. ما از جنگ نظامی فلج نمی‌شویم، اما از باختن قافیه در سیاست و اقتصاد در نتیجۀ ترس چرا. برخلاف آنچه برخی تصور می‌کنند، چیزی که هنوز در هاله‌ای از ابهام است، نه تصمیم ترامپ و نتانیاهو و تبعات یک جنگ خارجی، که مواضع ما در داخل است. این یکی، صدبار از خود جنگ نگران‌کننده‌تر است. @fouladban https://B2n.ir/ms5498

پاسخ این سوال که چرا سفیدشوهای اسراییل در ایران، آمار جعلی منتشر می‌کنند و از ده‌هزار نفر تا پنجاه هزار نفر تعداد کشته‌های اخیر را بالا برده‌اند، در این تصویر نهفته است. جوخه ترور رژیم یعنی IDF پذیرفته است که در طول دو سال ۷۰هزار فلسطینی را کشته است. شهدایی که نه خانه و خیابان، که بیمارستان و مسجد و مدرسه هم برایشان امن نبود. فارسی‌زبان‌هایی که حمله به بیمارستان‌های غزه را سفیدشویی می‌کردند، امروز دارند حملات بعدی رژیم به مدارس و بیمارستان‌ها در ایران را عادی‌سازی می‌کنند. @Nucleader

اتحادیه اروپا سپاه پاسداران رو تروریستی اعلام کرد. در پاسخ، هیئت دولت ایران در بیانیه‌ای این اقدام را محکوم کرد. @Nucleader