🔴نمونه‌هایی از بسته‌های نرم‌افزاری مرکز محاسبات پیشرفته هسته‌ای بد نیست بدانیم برخی از این بسته‌ها از مرکز نظام ایمنی هسته‌ای کشور (INRA) تأییدیه و گواهی‌نامه کاربری دریافت کرده‌اند و شمار دیگری نیز در مراحل دریافت تأییدیه هستند. مرکز محاسبات پیشرفته هسته‌ای تنها نهاد دارنده این گواهی‌نامه‌های نرم‌افزاری در صنعت هسته‌ای کشور به شمار می‌رود و به دستور مهندس اسلامی، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، به‌نوعی مرجع ملی کدهای هسته‌ای محسوب می‌شود و دیگر بخش‌های سازمان باید با نظر این مرکز اقدام به تأمین نیازهای نرم‌افزاری خود کنند. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

🔶بازوهای رباتی در خدمت آزمایش‌گران پرتویی در آزمایش‌گاه‌های هسته‌ای نمونه‌های پرتودهی‌شده برای عملیات‌ مختلف بررسی، ترکیب، تجزیه و... به اتاقک‌ داغ (Hot Cell) برده می‌شوند. سپس آزمایش‌گر باید بتواند از پشت شیشه‌های مخصوص، بدون تماس مستقیم با مواد پرتوزا، در کم‌ترین زمان و با بیش‌ترین تسلط روی نمونه‌ها کارکرده و عملیات دل‌خواه را به پیش ببرد. در این میان آن‌چه کار را برای آزمایش‌گر ساده می‌کند، بازوهای رباتی است که باید با برخورداری از طراحی هنرمندانه و هوش‌مندانه، بدون آن‌که آزمایش‌گر را خسته کنند، به‌راحتی و با بیش‌ترین کارآیی، نقش همان دست واقعی را برای وی بازی کنند. البته باید توجه داشت که این بازوها تنها در آزمایش‌گاه‌های هسته‌ای کاربرد ندارند، بلکه در آزمایش‌گاه‌های میکروبی و شیمیایی و یا هرکجا که تماس مستقیم با مواد خطرآفرین است، می‌توانند کاربرد داشته باشند. ♦️بیایید به این بازوها نگاهی بیندازیم. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

🕰️۲۰ آبان ۱۳۴۶ — ساعت ۱۹:۲۰ لحظه آغاز واکنش زنجیره‌ای شکافت در ایران! 📝لوح یادبود نخستین #بحرانیت واکنش‌گاه هسته‌ای تهران (امیرآباد). @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

🎖️دکتر لیزه مایتنر بانوی شکافت یا مادر بمب هسته‌ای را بشناسیم. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

لیزه ماینتر (Lise Meitner) در سال ۱۸۷۸م (۱۲۵۷ ش) در اتریش به دنیا آمد. هنگامی که در سال ۱۹۰۵ فارغ‌التحصیل شد، دومین زنی بود که مدرک دکترای فیزیک خود را از دانش‌گاه وین اخذ می‌کرد. او بیش‌تر زندگی حرفه‌ای‌اش را در برلین آلمان گذراند و در آن‌جا استاد و مدیر گروه فیزیک در انجمن قیصر ویلهلم بود. در ۱۹۱۷ زمانی که روی پرتوزایی تحقیق می‌کرد، موفق به کشف پرتوایزوتوپ پروتاکتینیُم شد. در دسامبر ۱۹۳۸ اتو هان و فریتز اشتراسمان در برلین هسته‌های اورانیوم را با نوترون (که تازه چند سال بود کشف شده بود) بمباران کردند و متوجه شدند که باریم (Ba) از محصولات این واکنش است. اگرچه به نظر آن‌ها هسته بمباران‌شده باید به دوپاره تقسیم می‌شد، اما درباره فرایند فیزیکی آن مطمئن نبودند. آن‌ها گزارش این آزمایش را به لیزه مایتنر (که از بیم نازی‌ها به سوئد گریخته بود) نوشتند و به این ترتیب در ۱۹۳۸، مایتنر و خواهرزاده‌اش، اتو روبرت فریش، با کار روی موضوع توانستند فرایند شکافت هسته‌ای را از لحاظ نظری تشریح کنند. در پی این کشف، ۶ سال بعد جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۴۴ به علت کشف شکافت هسته‌ای منحصراً به هم‌کار قدیمی او، یعنی اتو هان، اعطا شد و مایتنر و دیگران در آن سهمی نداشتند. در‌ آن زمان، بسیاری از دانش‌مندان و روزنامه‌نگاران این عمل را نادیده گرفتن نقش انکارناپذیر #لیزه_مایتنر دانسته آن را ناعادلانه خواندند. جالب این‌جاست که دکتر لیزه #مایتنر در سال‌های پس از آن، ۳۰ بار نام‌زد دریافت جایزه نوبل فیزیک و ۱۹ بار هم نام‌زد دریافت جایزه نوبل شیمی شد (در مجموع ۴۹ بار!)، اما هرگز برنده نهایی نشد. با این‌که او هیچ‌گاه جایزه نوبل را دریافت نکرد، افتخارات علمی متعدد دیگری کسب کرد، از جمله در ۱۹۹۷، عنصر شیمیایی ۱۰۹ به نام و یاد او مایتنریُم (Mt) نامیده شد. از دیگر بداقبالی دکتر مایتنر آن است که کاشف الکترون اوژه (Auger) در حقیقت اوست و گزارش او از این پدیده فیزیکی یک سال زودتر از اعلام پیِر ویکتور اوژه چاپ شده (۱۹۲۲ و ۱۹۲۳)، با این حال، این پدیده هم‌چنان به نام الکترون اوژه شناخته می‌شود. لیزه مایتنر سرانجام در ۲۷ اکتبر ۱۹۶۸ درگذشت. آلبرت اینشتین در مقام ستایش از لیزه مایتنر، او را «ماری کوریِ آلمان» خوانده بود. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای