یک‌‌ پویانمایی آموزنده از مراحل #وابندی (دمونتاژ) #توربین نیروگاه. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

☢️هسته‌ای امنیت می‌خواهد! 📌تحلیلی بر شرایط کنونی کشور و چشم‌انداز پیشِ رو به قلم مدیر کانال فن‌آوری هسته‌ای ____________________ـ سرانجام پس از دو دهه دیپلماسی فرساینده پیرامون پرونده هسته‌ای ایران، در پگاه شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴ نبردی آغاز شد که تقریباً همگان از ماه‌ها پیش انتظار آن را می‌کشیدند. این رویارویی را می‌توان در حقیقت نیمه دوم پیکار مسلحانه ایران و محور آمریکا-اسرائیل دانست و متاسفانه با وجود آن‌که همه شواهد بر بن‌بست دیپلماسی و چکاندن ماشه‌ها حکایت داشت، باز هم مقامات رده‌بالای سیاسی و نظامی کشور به شکل غافل‌گیرانه‌ای هدف قرار گرفتند و ضربه سختی به هرم فرماندهی کشور وارد شد. در این میان شهادت مظلومانه پرچم‌دار انقلاب و فرمانده کل قوا، آیت الله سید علی حسینی خامنه‌ای (رحمة الله علیه) از همه جان‌سوزتر و تأسف‌بارتر بود و عواطف ده‌ها میلیون ایرانی در کشور و بیش از یک میلیارد مسلمان منطقه را جریحه‌دار کرد. با این حال تمایز یک نظام مردم‌پایه از نظام فردمحور در چنین شرایطی مشخص می‌شود. هنر رهبران بزرگ آن است که در عین حال که کانون عواطف و تکیه‌گاه ملت به شمار می‌روند، سخت‌افزار و نرم‌افزار اداره کشور را به‌گونه‌ای هم‌ساز می‌کنند که در نبود هر یک از افراد (چه در رأس هرم و چه در بدنه،) خللی در نظم و نظام مملکت ایجاد نشود و جریان امور از دست نرود. این جنگ در آغاز خود نظام را با محک‌ بنیادین «کشور بدون رهبری کاریزماتیک» در وضعیت «جنگ بدون سرفرماندهی» مواجه ساخت. قاعدتاً برای آمریکا و اسرائیل شرایطی بهتر از این نمی‌شد تصور کرد. خوش‌بختانه سازوکارهای پیش‌بینی‌شده در قانون اساسی و روال‌های برنامه‌ریزی‌شده برای دفاع در این شرایط، از این آزمون‌ها سربلند بیرون آمدند. خیلی زود فرماندهان رده‌بالا جای‌گزین شدند و در میدان نیز پاسخ‌های موشکی و پهپادی ساختارمند توانست در عرض چند روز پای‌گاه‌های آمریکا در منطقه را از کارکرد مؤثر خارج کرده و سرزمین‌های اشغالی را نیز دچار آسیب و آشفتگی بی‌سابقه کند. هم‌زمان، عواملی مانند شکل‌گیری وحدت ملی پرقدرت در کشور، پیوستن دور از انتظار حزب الله لبنان به جبهه نبرد، تحرکات ایذایی بسیج مردمی عراق، سستی مخالفین داخلی، انفعال گروهک‌های تجزیه‌طلب در خارج و تسلط نسبتاً آسان ایران بر تنگه هرمز و بازتاب جهانی آن، باعث شد تا امید دشمن به سرنگونی برق‌آسای نظام و شکستن شمشیر ایران خیلی زود رنگ ببازد. به‌علاوه، در مدت یک هفته، رهبر جدید ایران با رأی قاطع مجلس خبرگان انتخاب شد و با اقبال چشم‌گیر مردم به فرد منتخب، کشور از حالت بلاتکلیفی سیاسی بیرون آمد. طبیعی است که در این شرایط از گوشه و کنار زمزمه آتش‌بس بلند شود و ادامه جنگ برای طرف مقابل با ابهام راه‌بردی مواجه شود. باید پذیرفت این جنگ تا همین نقطه تأثیرات چشم‌گیر سیاسی، اجتماعی، ژئوپلتیک، نظامی و فرهنگی خود را بر کشور، منطقه و جهان گذاشته؛ و نگاه دنیا به ایرانِ پساجنگ مسلماً با پیش از آن فرق خواهد کرد. باید از همین الان ورود جمهوری اسلامی ایران به باش‌گاه قدرت‌های جهانی را مسلم دانست و به اذن الله، اعتبار کشور در آینده به‌مراتب از جای‌گاه امروز آن بالاتر خواهد بود. با این حال، آن‌چه مرا در این شرایط دست به قلم کرده، یادآوری ضرورت «امنیت پای‌دار» برای رشد صنعت هسته‌ای کشور است. صنایع هسته‌ای هم‌سان هر صنعت دیگری در کشور برای رشد و گسترش نیازمند ثبات سیاسی و اقتصادی و مدیریت صحیح است؛ اما تفاوت این‌جا است که بُعد بین‌المللی این صنعت آن‌چنان برجسته است که جز در سایه امنیت ملی پای‌دار نمی‌تواند عرض اندام کند. برای مقایسه به صنعت فرش کشور اشاره می‌کنم که اگرچه صنعتی بسیار مهم، ریشه‌دار و ارزآور برای کشور است؛ اما هیچ حساسیت بین‌المللی روی آن نیست و اگر این صنعت در مدت یک سال ده برابر رشد کند و یا برعکس تا یک‌دهم اندازه فعلی کوچک شود، اعتراض هیچ بازی‌گر خارجی را در پی نخواهد داشت. صنایع بسیار دیگری هم‌چون ماشین‌آلات کشاورزی، قطعات یدکی، مواد خوراکی، صنایع بهداشتی و... همین وضعیت را دارند. اما صنعت هسته‌ای ماهیت کاملاً متفاوتی دارد و از پایه آمیخته با امنیت و سیاست بین‌الملل است و هر ۱٪ که با غنای اورانیوم بازی می‌شود، انواع فشارها، قطع‌نامه‌ها، اعتراض‌ها، تحریم‌ها، محکومیت‌ها و سروصداها پیوست آن خواهد بود. از سویی اقتضای برخی صنایع مانند هسته‌ای، الکترونیک، خودروسازی و... چنان است که جز در مقیاس بزرگ، اقتصادی نخواهند بود. هم‌چنان که صنعت خودروسازی با ظرفیت تولید مثلاً ده دستگاه خودرو در روز برای هیچ کشوری سودآوری ندارد، صنعت هسته‌ای کوچک و ناقص نیز نه کمک برجسته‌ای به رشد علم و فن‌آوری در کشور می‌کند و نه به اقتصاد مملکت سود ملموسی می‌رساند، بلکه برعکس، بار گرانی بر دوش کشور خواهد بود. — ادامه در مطلب بعد @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

— ادامه از مطلب قبل ما اگر واقعاً خواهان صنعت هسته‌ای گسترده هستیم، اگر ۲۰٫۰۰۰ مگاوات برق هسته‌ای قرار است حقیقتی فراتر از اسناد کاغذی باشد؛ اگر تبدیل شدن به قطب پرتودرمانی منطقه‌ آرزوی ماست، اگر فروش و صادرات صدها نوع پرتوایزوتوپ‌ صنعتی باید ردیفی از درآمدهای کشور باشد، اگر کشاورزی پربازده و دام‌پروری پیش‌رفته مبتنی بر فنون هسته‌ای قرار است ایران را کانون تأمین خوراک منطقه کند، اگر رشد قابلیت‌های صنعتی به کمک استانداردهای هسته‌ای نیاز مملکت ماست، اگر ادعا می‌کنیم که حضور در طرح‌های جهانی هسته‌ای حق دانش‌مندان ایرانی است، اگر مشارکت در فرآیندهای مدیریت هسته‌ای جهان و کسب کرسی دائمی در شورای حکام آژانس، باش‌گاه فراهم‌کنندگان هسته‌ای، انواع شوراهای انرژی، زیست محیطی و... را حق مسلم خود می‌دانیم، اگر جان استادان و دانش‌مندان هسته‌ای برای ما مهم است و ده‌ها اما و اگر دیگر، چاره‌ای جز برقراری امنیت ملی پای‌دار در کشور نداریم؛ و در جهان کنونی، امنیت نه از ره‌گذر لب و لب‌خند که با پنجه قدرت و مشت آهنین برقرار می‌شود. ما نمی‌توانیم برای همیشه همه تأسیسات هسته‌ای کشور را از ترس حمله دشمن زیر زمین و یا در دل کوه‌ها پنهان کنیم. نمی‌شود کارخانجات بزرگ‌مقیاس فرآوری سوخت، غنی‌سازی، بازفرآوری، آزمایش‌گاه‌های متعدد و همه تجهیزات دیگر را صدها متر زیر زمین ببریم که شاید از سنگرشکن‌های نسل جدید آمریکایی مصون بمانند. این تمهیدات هزینه بالا و آورده کمی دارند. شترسواری دولا دولا نمی‌شود و اگر ما واقعاً برای انرژی هسته‌ای برنامه بزرگ و عملیاتی داریم، باید ابتدا امنیت آن را تأمین کنیم. ۲۲ سال مذاکره سطح بالا و فرجام تلخ آن، فرصت خوبی بود تا همه ملت (از هر طیف و گرایش سیاسی) یقین کنند که آسایش ملی از ره‌گذر مذاکره و توافق پدیدار نمی‌شود. آن‌چه امنیت کشور را در برابر تهاجم خارجی تضمین می‌کند، تنها قدرت آفندی و پدافندی نیروهای مسلح در کنار انسجام داخلی و مدیریت صحیح منابع است. این اصلی است که فهم آن برای ما تاکنون به بهای گزافی تمام شده و امید که همه مقامات و مردم از این پس بر آن اجماع کنند. جان کلام این است: «هسته‌ای امنیت می‌خواهد»! و جنگ فعلی باید تا نقطه‌ای ادامه یابد که امنیت دست‌کم چهل سال آینده کشور را تضمین کند. هزینه ادامه جنگ هر چه باشد، از این چرخه خسارت‌بار «مذاکره-جنگ-آتش‌بس» کم‌تر است؛ چه آن‌که بیش از دو دهه است همه اقتصاد کشور معطل نتیجه مذاکره و رفع تحریم مانده و سرانجام نه‌تنها تحریمی برداشته نشد که تأسیسات هسته‌ای کشور بمباران شد، دانش‌مندان و فرماندهان و مردم عادی شهید شدند و بسیاری نیز که امید به گشایش اقتصادی داشتند خانه و کاشانه خود را از دست دادند. خدا رهبر شهیدمان را بیامرزد. او از همان روز اول به مذاکره با غرب خوش‌بین نبود و نه‌تنها آن را هم‌سو با منافع ملی نمی‌دانست، که بر این باور بود که ضرر آن برای کشور حتماً بیش از منفعت آن خواهد بود. با وجود این، رسم مخالفت با مقامات کشور را نیز نمی‌پسندید و دست آنان را باز می‌گذاشت تا اگر به تجربه او ایمان ندارند، خودشان هزینه تکرار مکررات را بپردازند. سرانجام خون او و دیگر فرماندهان و دانش‌مندان در میانه مذاکرات ریخته شد تا همگان بفهمند «مذاکره با آمریکا شرافت‌مندانه نیست». به نظر می‌رسد در مقطع کنونی تنها راه برون‌رفت از جنگ، ادامه جنگ است! جنگ تا زمانی که همه پای‌گاه‌ها آمریکا و کانون‌های شرارت از منطقه برچیده شود و امنیت و سیادت ایران در منطقه محترم شمره شود. شاید این جنگ مستقیماً به نابودی اسرائیل ختم نشود، اما باید نیش زهرآگین این افعی به هر شکل ممکن خنثی شود و خیال حمله به ایران از سر اشرار این رژیم کاملاً برافتد و به همان کلنجار رفتن با حماس و حزب الله بسنده کنند. به امید حق از پس آن‌ها هم برنخواهند آمد. نکته مهم دیگر این است که باید از حالا برای دوران پساجنگ آماده شویم! هم‌اکنون قرارداد بیش از ۵٫۰۰۰ مگاوات برق هسته‌ای با روسیه امضا شده و احتمالاً با چین نیز قراردادهای مشابهی امضا خواهد شد. هر نیروگاه ۱٫۰۰۰ مگاواتی (بجز بارگذاری اولیه) در سال حدود ۳۰ تن سوخت با غنای ۳٪ لازم دارد و بنابراین همین ۵٫۰۰۰ مگاوات نیاز به دست‌کم ۱۵۰ تن سوخت غنی شده در سال دارد. این مقدار یعنی ۳ تن سوخت در هفته و اگر بنای ما این است که در آینده کل ظرفیت تولید سوخت به داخل کشور منتقل شود، باید کارخانه‌های بزرگ غنی‌سازی با کانون‌گریزهای پیشرفته راه‌اندازی شود که نمی‌توان همه آن را زیرزمین برد! این تنها بخش کوچکی از زیرساخت لازم برای تولید پای‌دار برق هسته‌ای است و تولیدات صنعتی در دیگر حوزه‌های هسته‌ای نیز داستان خود را دارند. امنیت تنها یک پیش‌نیاز است و عزم و اراده و ده‌ها مؤلفه دیگر باید در کنار هم جمع شوند تا کشوری از مزایای صنعت هسته‌ای برخوردار شود. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

Spallation Neutron Source 🟨تأسیسات چشمه نوترون (از نوع) برون‌پاشی آزمایش‌گاه ملی #اوک‌ریج (ORNL) در ایالات متحده دارنده دو تأسیسات جداگانه است که قوی‌ترین چشمه‌های نوترون جهان را در خود جای داده‌اند. 1. High Flux Isotope Reactor (HIFIR) 2. Spallation Neutron Source (SNS). تأسیسات سومی نیز به نام «ایست‌گاه هدف دوم»، یا 3. Second Target Station در حال طرح‌ریزی است. این چشمه‌های قدرت‌مند نوترون کاربردهای فراوانی در شناخت ترکیبات ماده و پژوهش‌های فیزیک انرژی بالا دارند. راکتور HIFIR با توان ۸۵ مگاوات قوی‌ترین چشمه جریان ثابت نوترونی را تولید می‌کند. در تأسیسات «چشمه نوترون #برون‌پاشی» نیز باریکه‌ای از پروتون‌های متمرکز شتاب داده شده و با سرعتی نزدیک به سرعت نور به سوی ماده‌ای با هسته‌های سنگین (مانند سرب) شلیک می‌شوند. برخورد این پروتون‌های متمرکز و پرسرعت به هسته‌های سنگین باعث پاشیده‌شدن هسته و تولید یک موج قوی از نوترون‌های پرانرژی می‌شود که می‌توانند به عمق ترکیبات هدف نفوذ کرده و اطلاعات پرارزشی را از ساختار موادی مانند پروتئین‌ها به دست دهند. 🎥چگونگی کارکرد این سامانه را با هم ببینیم. https://neutrons.ornl.gov/ @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

📣روابط عمومی نیروگاه بوشهر: ☢ رئیس شرکت روس‌‌اتم در پاسخ به شایعاتی در مورد تخلیه نیروگاه اتمی بوشهر گفت: هیچ حمله‌ای تاکنون به نیروگاه اتمی بوشهر و به محل ساخت واحدهای جدید آن صورت نگرفته است. 🏗 ۴۵۰ مهندس روسی کماکان در نیروگاه اتمی بوشهر بی‌وقفه مشغول به کار هستند و در شرایط جنگی نیز کار خود را تعطیل نکرده و از بوشهر خارج نشده و اکنون زمان آن نیست که نیروگاه بوشهر را ترک کنیم؛ چراکه پروژه ساخت واحدهای دوم و سوم نیروگاه بوشهر هم‌چنان برای روس‌ اتم در اولویت است و تا تکمیل آن بوشهر را ترک نخواهند کرد. 🔸رئیس شرکت روس‌اتم اعلام داشت: رئیس‌جمهور روسیه نه‌‌تنها وضعیت نیروگاه هسته‌ای بوشهر را زیر نظر دارد؛ بلکه شخصاً در حل مسائل مربوط به امنیت کارکنان روسی مشارکت می‌کند. 🔸الکسی لیخاچف با بیان اینکه ما اجازه نخواهیم داد اسرائیل به تاسیسات هسته ای در بوشهر آسیبی وارد کنند و در این راستا دیپلماسی فعالی داریم، و در این راستا، رای‌زنی هیئت‌های روسیه به ریاست شرکت روس اتم و رافائل گروسی رئیس آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مسکو آغاز شده است. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

۱۳۹۹/۰۵/۱۰ — پنج سال پیش، چنین روزهایی🥺 ‌⚠️ هشدار سالار شهیدان انقلاب، آیت الله خامنه‌ای (ره) در رابطه با کم‌بود برق در کشور و لزوم جبران ناترازی با انرژی هسته‌ای. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

حنجره‌ای که خاموش شد، صدایی که ماندگار شد، روحی که آسمانی شد و نقشی که بر دفتر تاریخ حک شد. ⬛روحت شاد ای بزرگ‌ترین پشتیبان صنعت هسته‌ای ایران.

⚠️ مطالبه ساخت سلاح هسته‌ای توسط مردم در تجمعات شبانه! @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

⚡نگاهی گذرا به قوی‌ترین #شتاب‌دهنده جهان و آشکارسازهای غول‌پیکر آن‌. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

🚨اصابت یک پرتابه دشمن به محوطه نیروگاه اتمی بوشهر مرکز نظام ایمنی هسته‌ای: حوالی ساعت ۱۹ امروز سه شنبه ۲۶ اسفند پرتابه ای به محوطه سایت نیروگاه اتمی بوشهر اصابت کرد که خوشبختانه هیچگونه خسارت مالی، فنی و جانی برجای نگذاشت. / ایسنا @westanews @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای

⬛انا لله و انا الیه راجعون دکتر علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی و مذاکره‌کننده ارشد پرونده هسته‌ای ایران به شهادت رسید. 🩸پرونده هسته‌ای ایران به شکل عجیبی با خون بزرگ‌مردان این سرزمین رنگین شده و این خود نوید یک آینده درخشان برای این صنعت است. هم‌چنان که شهادت مردان بزرگی چون دکتر چمران، طهرانی مقدم و ... درخت صنایع نظامی ایران را آب‌یاری کرد و محصول پرقدرت آن امروز به تل‌آویو صادر می‌شود، صنعت هسته‌ای نیز که از این خون‌های مظلومانه سیراب می‌شود، میوه شیرین خود را بإذن الله در آینده‌ای نه‌چندان دور به ملت تقدیم خواهد کرد. @Nuc_Technology ⚛️ فناوری هسته‌ای