قم که بودم، سعی می‌کردم با زجه های آهنگ متال خودم رو بیدار نگه دارم. مخصوصا توی اتوبوس. اولاش خیلی جواب می‌داد. ولی الان دیگه می‌تونم نشنومشون. البته خیلی خوبه‌. هدفون رد گوشت باشه و تو بتونی نشنوی.

دلتنگ او نبود. دلتنگ ابهامی که با خود می‌آورد هم نبود. او فقط دلتنگ بود.

این شکلی بود که، شروع کردم به پیانو زدن