یکی بیاد صداهای تو سرمو بندازه بیرون، یکی بیاد صحنه‌های امروزو از ذهنم پاک کنه

همین روزاست که بزنم به سیم آخر و همه‌شونو به خاک سیاه بشونم.

این کتابخونه‌ی لعنتی بیشتر از خاطرات خوش، خاطرات بد داشت. خیلی بیشتر.

بیچاره کتابا

نپرسید نمیگم نمی‌تونم فقط گوش بدید چون نمی‌تونم نگم

یه جوری نگام می‌کرد انگار مال باباشو خوردم اگه کتاب تو دستم نبود، یه کاری می‌کردم منفورترین بچه مدرسه بشم

حتی چشای کورشونو باز نکردن منو ببینن، آخه دختره‌ی تو دیواری مگه من این همه چشامو رو تو نبستم که اینجوری حرف می‌زنی

باید همون روز لو می‌دادمت

بعضیا واقعا لیاقت خوبی ندارن

کاش شجاع بودم کاش ترسو نبودم کاش صدام بلندتر از این بود، کاش سکوت نمی‌کردم

هیچوقت سکوتش اینجوری عذابم نداده بود، چون می‌دونستم سکوتش چه دلیلی داره ولی اینکه امروز هیچکاری نکرد، اینکه سرشو از تو اون کتاب لعنتی بیرون نیاورد اینکه می‌دونستم چی فکر می‌کنه بدجوری عذابم داد

شاید به خودم شک داشتم ولی امروز به خاطر مخالفت با اونا هم که شده به خودم و راهم مطمئن میشم