https://eitaa.com/Nummer_ett/11844 قلبم هزار پاره شد😭 #little_M ~~~ واقعا😭

https://eitaa.com/Nummer_ett/11848 خیلی حرف دارم در جواب اینجور حرفا که الان پر شده همه جا. ولی نیاز دارم ویس بدم متنی سخته #little_M ~~~ هعی هعی

یک صبح معمولی، یک دوشنبه معمولی برای پسری که با خواهرش سرکار میرفت. هوا کمی سرد بود و باران کمی قطره قطره، میبارید. خواهرش همیشه عادت داشت جلوتر برود. همیشه عجله داشت. اخر هم کار دستش داد. هنوز هم صدای ترمز ماشین در گوشش است. هنوز هم صدای کوبیده شدن چیزی به ماشین را به یاد دارد. هنوز هم رنگ خون جاری شده خواهرش را به یاد دارد. آن روز دیگر معمولی نبود، سیاه بود، تلخ بود، دردناک بود. اما زندگی جریان دارد... او کاری جز گیتار زدن بلد نبود. او یک آهنگ را از همه بهتر بلد بود بزند. نت هایش را حفظ بود. بلد بود آن را با چشم بسته بزند، با دستان بسته بزند او بلد بود در هرحالتی آن را بزند. چرا که آهنگ مورد علاقه خواهرش بود. چرا که هر هفته، هر دوشنبه، همان‌جا و در کنار همان خیابان آن را مینواخت. به یاد خواهرش... اما میتوان در دل لحظه‌های تلخ، شیرینی یافت. مگر نه؟ مثلا آن موقع که کودک بی‌حواس درهمان خیابان قدم میزد. مثلا آن موقع ماشینی با سرعت در آن خیابان می‌راند. مثلا نجات دادن آن دختر. مثلا تکرار شدن صدای بوق و ترمز ماشین و کوبیده شدن چیزی. مثلا رفتن او پیش خواهرش؟ #yggdrasil

همه میگفتند شاد باش! تو بازمانده‌ای... میگفتند تو خوش‌شانسی! چون تو بازمانده‌ای... بازمانده؟ بازمانده‌ها از هه غمگین‌ترند، آنها از همه بیشتر خسته‌اند آنها زخم‌های دارد که بعد چندی خوب خواهد شد. اما بعضی زخم‌هایشان تا ابد باقیست مثل زخم‌های نامرئی روی روحشان بازماندگان چیزی جز مرده‌های متحرک نیستند آنها آدم‌هایی هستنند که روحشان خیلی وقت پیش با وطن و خانوادیشان مرده آنها چیزی جز جسمی تهی از روحِ درحال حرکت نیستند. آنها بازمانده‌اند چیزی جز لکه‌های به دور مانده از یک تمیزکاری نیستند... #yggdrasil

خاطرات بد تلخ‌اند، آری... هر وقت در صندوقچه خاطراتت به آنها بر میخوری، گره‌ای در گلویت آزارت میدهد، و فقط خوشحالی که گذر کردی. اما تلخ‌تر از خاطرات خوب هستند چرا که با یادشان فقط دلت تنگ میشود، فقط گریه میکنی. چرا که تکرار نمیشوند. چرا که تاریخ برنمیگردند. چرا که ثانیه‌‌های رفته پوچ شده‌اند. #yggdrasil

بیاید هنرنمایی‌های ایگی رو بخونید

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

تروخدا نمیرید حتی اگه یه بار یه پیام از کانالتون دیدم هم‌ نمیرید. می‌دونم خودتون نمی‌تونید کاری کنید ولی نمیرید

اسپایک و پیتر به همراه بچه جلوی مغازه آقای تایلور ایستاده بودند و قلبشان آنقدر محکم به سینه‌شان می‌کوبید که پیتر با هر تپش با خود می‌گفت الان است که بیرون بپرد! اسپایک بچه را از این دست به آن دست داد و به پیتر گفت:《اگه چیزی از این مغازه بچاپی تا خود صبح می‌زنمت.》 《وا برای چی؟》 《چون آقای تایلور با بقیه فرق داره.》 《مغازه مغازه‌ست دزدی هم دزدی.》 《آقای تایلور به ما کمک می‌کنه، همینکه گفتم. راه بیوفت.》 اسپایک وارد مغازه شد و پیتر هم پشتش حرکت کرد. مغازه کوچک و پر بود از انواع و اقسام وسایل، آنقدر که قفسه‌های چوبی از حجم وسایل شکم داده بودند و ناله می‌کردند. اسپایک فریاد زد:《آقای تایلور. منم اسپایک》 آقای تایلور از جایی پشت قفسه‌ها بیرون آمد و با لبخند گفت:《امروز دیر کردی.》 اسپایک بچه را نشان داد و گفت:《آره راستش به مشکل برخوردیم.》 آقای تایلور جلو آمد و بچه را با ظرافت از اسپایک گرفت. پرسان‌پرسان به سمت یکی از قفسه‌ها رفت تا با وسایلی که در مغازه داشت، شیر خشک درست کند:《خیلی بچه‌ی نازیه. اسمش چیه؟ از کجا اومده؟》 پیتر چیزی را آرام در جیبش سراند:《از تو آشغالی پیداش کردم. اسم هم ندا....》 اسپایک ناگهان گفت:《چاد! اسمش چاده.》 آقای تایلور شیرخشک را به چاد داد و گفت:《سلام چاد کوچولو. به خونواده خوش اومدی.》 با شنیدن این حرف چشمان پیتر گشاد شد. خانواده. تا به حال کسی او را جزو یک خانواده به حساب نیاورده بود. وسایلی را که دزدیده بود سر جایش گذاشت و با خود قسم خورد دیگر از آقای تایلور چیزی ندزدد.

تصمیم بر آن شد که پیتر بچه را با خود به خانه ببرد، چون اگر کوین او را با بچه می‌دید به مراتب خطرش کمتر از آن بود که داگلاس اسپایک را با بچه ببیند. اسپایک گفت:《دسته گل به آب ندیا. از منم حرفی نزن. فعلا.》 و به گونه‌ای از آنجا رفت که گویی هیچگاه در آنجا نبوده. پیتر بچه را در آغوش گرفت و خرامان خرامان، راه مکانی را در پیش گرفت که جز خودش و کوین کسی از آن خبر نداشت. پیتر آرام وارد قبرستان ماشین‌ها شد، جایی که لاستیک‌ها و آلومینیوم زنگ‌زده، جزو ساکنین آن به شمار می‌رفتند. بچه در آغوشش خوابیده بود و دستش از وزن او، خواب رفته بود. با قدم‌های یواش سعی داشت خودش را به چادرش برساند، چادر وصله‌پینه شده‌ای که برای رسیدن بهش باید از جلوی چادر کوین رد می‌شد‌. روی نوک پنجه راه رفت و نفسش را حبس کرد، و در آخر با موفقیت از جلوی چادر کوین رد شد. نفسش را که رها کرد صدایی آمد:《پیت؟》 پیتر خشکش زد، کوین مچش را گرفته بود. حتما دوباره تا دیروقت بیدار مانده بود. با قیافه‌ای خجالت‌زده به سمت کوین برگشت و گفت:《متاسفم.》 کوین با قد بلند و دست و پای کشیده، اندامی لاغر و پوست سبزه، عینکش را که دسته‌اش با زور چسب سرپا بود، روی گونه‌های برجسته و صورت استخوانی‌اش جابه‌جا کرد و با جدیت گفت:《بهت گفته بودم اگه دوباره دیر بیای چه رفتاری می‌ک....》 اما حرفش با دیدن بچه نصفه ماند:《این...این چیه پیتر؟》 《اوم... بچه‌ست؟》 کوین با اخم جلو آمد و گفت:《خودم می‌دونم بچه‌ست. بچه‌ی کیه؟》 آرام بچه را از بغل پیتر گرفت:《برام مهم نیست. برو بخواب، فردا حرف می‌زنیم.》 چشمان پیتر گشاد شد، حتما سر کوین خیلی شلوغ بود که تنبیه و سرزنش او را به تعویق می‌انداخت. به سمت چادرش راه افتاد اما جلوی چادر ایستاد و از کوین پرسید:《چرا با اسپایک مشکل داری؟》 چشمان کوین غمگین شد:《با اسپایک مشکلی ندارم پیت، با کسی که داره میشه مشکل دارم.》 کسی که کوین باعث شد تا به آن تبدیل شود، کسی که اسپایک نمی‌خواست پیتر به آن تبدیل شود. روزی داگلاس به یکی از بچه‌های زیر دستش دل بست، این کار را سه مرتبه انجام داد و در دو مرتبه بهش خیانت شد. و اینکه سومین بار چه پیش آید، چیزی موردانتظار بود که همه‌چیز به آن بستگی داشت. #پسران_خیابان

https://eitaa.com/Nummer_ett/11818 از این مدل نوشته های نامه ای خوشم میاد زیبا بود#Callous ~~~ خیلی ممنونممم، اگه نامه‌ای دوست داری حتما مزایای منزوی بودنو بخون سبکش نامه‌نگاریه