یه افسانه هست که میگه: ستاره‌ها همون تکه‌های آرزوهای شکسته آدم‌ها هستند که به آسمان رفتند هروقت ستاره‌ای چشمک میزنه یعنی داره یادآوری میکنه که آرزوت زنده‌ست برای فرزند آیریس. ما اینجا شب‌ها که ستاره‌ها بیرون می‌زنند جمع می‌شویم و با الهام از هر ستاره کلمه‌ای بر کاغذ جاری میکنیم و صبح که رنگین کمان پس از بارون نمایان می‌شود سوار بر آن شده، سر میخوریم و به دل رویا می‌رویم. بیایید با هم همسفر کهکشان شویم کلمات ستاره‌ای

سر گشته چو پرگار همه عمر دویدیم آخر به همان نقطه که بودیم رسیدیم برای کسی که در کلبه‌اش از ماجراجویی‌های خودش و رفیق‌ش می‌گوید ولی چون درخت سرو بزرگی جلوی کلبه اوست کمی گمنام مانده. مگر می‌شود این ماجراجو زیر هزاران تماشاچی داشته باشد. بیایید تا با او در دل داستا‌هایش سفر کنیم. آقای ایکس

گفتم فراموشم مکن، گفتا تو در یادی مگر :) برای کسی که کانال نداره ولی خودش همیشه پیش همه بوده و کمک کرده. کلبه‌اش مرکز شهره و کمک همه کانال دارها کرده و حسابی شلوغ‌شون کرده و همراهی‌ کرده برای کرم کتاب خانوم کرم کتاب

حافظ کجای کاری، فالت غلط درآمد گفتی غمت سرآید، عمرم به سر درآمد... برای دوتا رفیق قدیمی که کلبه‌شان برای ماموریتی مدتی خالی بوده، حالا کمی خاک گرفته و نیاز به خانه‌ تکانی و شلوغی دارد، هی زود باشید بیایید که فرزند هستیا آتش شومینه را روشن کرده. بیایید به همان جای آشنا ایستگاه ۳۴

عاقبت دستانمان رو میشود با شعر ها! مثل چشمانی که بعد از گریه ها پف می‌کنند... کلبه‌ای که داخلش پر از کتاب‌های رنگ و وارنگ است و بوی عطر خنک و قهوه فضا پر کرده، سقف شیشه‌ای دارد که میتونی آسمان ساف را کامل ببینی. بیایید به جایی که آسمان دنیای دیگری‌ست کافه کتاب

دوست دارم که خودم را ز خودم دور کنم خود من با خود من در خود من می‌جنگد کلاغ‌ها خبری رسانند. اینکه کمپ دیگری پیدا شده، بیایید با اگل سفالگری و رس گردنبند امسال‌مان را درست کنیم و به یاد ماجراجویی‌هایمان بیافتیم کلمات که در گوشمان نجوا می‌شود روی کاغذ جاری کنیم. بیایید به کلبه پرسی جکسون فن نجوای کلمات اردوگاه دورگه‌ها