یکی بیاد جلوی منو بگیره انقدر از استرنجر تینگز ادیت نبینم😭 خیلی احمقانه‌ست که فیلمو ندیده دارم ادیتاشو می‌بینم، می‌دونم😔🤡

آره خلاصه، جوگیری بدچیزیه

حالا اونو بی خیال، دزدان دریایی کارائیب شاهکارههاچلجب😭😭✨

وای، بعد از تانوس یکی از جذاب‌ترین و زشت‌ترین شرورها دیوی جونزه✨✨

بیاید بهم انگیزه بدید که به جای نگه داشتن ایده‌ها و داستانک تو سرم، بشینم بنویسمش

یه سوالی ذهنم رو مشغول کرد، لطفا همگی بدون تعارف و رک بیاید بگید تا الان چرا اینجا موندید؟ واقعا دلم می‌خواد بدونم (اینه فعالیتی هم ندارم بی تاثیر نیستا_)

گفت تو که اینقدر ادعای نویسندگی داری، پس جمله‌ای بگو که دلم را بلرزاند، گفتم‌ مادری که گریه‌اش را در بالشتش خفه می‌کند.

اگر وارد دفترچه‌ی خاطراتم شدی، پس بدان که اندازه یک دنیا برایم ارزشمندی و اگر نوشته‌های مربوط به تو خط خوردند و صفحاتت پاره شدند، بدان که دیگر هیچ جایی در قلبم نداری. رد پارگی عکست در خاطراتم، رد مرگت در زندگی‌ام است.

فریاد زد:《من روزی زنده بودم، من اینجا بودم حرفم را باور کن. من نفس کشیدم، من خلق کردم، احساس کردم.》سپس بر روی زانوانش افتاد. او شروع به گریستن کرد و زیر لب زمزمه کرد:《من زندگی کردم. من این‌همه سختی نکشیدم که حالا به من بگویی این زندگی نبوده است، من این همه تکه تکه نشده‌ام که حالا به من بگویی شرط یکپارچه بودن است... من این‌همه زنده نماندم که تو بگویی زندگی به نفس کشیدن نیست.》

پسرک دست برد و از میان تمام ستارگان در آسمان، یکی را برگزید و گفت:《این ستاره‌ی من است، این آرزوی من است، هدفم.》او تاآخر عمرش ستاره را رها نکرد، هر جا رفت و هر کار کرد، برای ستاره بود. در آخر وقتی روحش را برای ستاره به مرگ داد، مرگ نیز او را داخل همان ستاره کرد و به آسمان فرستاد. حالا او آنجاست، در آسمان است و منتظر نشسته تا کسی دیگر او را هدف خود بخواند.