آقای‌رئیسی که بود ؛ همه‌چیز رنگ داشت. تکاپو. حرکت. دغدغه. خنده.

حتی اخبار هم مایه‌ی امید بود. ارزشمند بود.

از همه‌ی گذشتم پشیمونم جُز اون ثانیه‌ها که برای تو زندگی کردم.

از همه چیز پشیمونم. نادم و سرافکنده.

‌

آقا من الان سراسر گریم!

سلام از مدرسه!

مود معاونمون وقتی یه‌روز توی هفته تا ۸ میمونه مدرسه : در سنگر علم و جهادیم.

مداح میگه ؛ من قلبم برا بارون لک زده، دیدم کربلا بارون اومده‌. کار دنیا برعکس شده. اینجا بارون زد! نکنه تشنه‌ی عالم، وسط شب دلش تنگ بارون شده ؟

سلام از اونی که آدم موردعلاقه‌ی هیچکس نیست و همیشه باید نسبت به علاقه‌ی همه شک داشته باشه چون فکرمیکنه اصلا کسی میتونه من رو دوست‌داشته باشه؟!

درسته که از احساس ناکافی بودن بدم میاد ؛ ولی از آدمی که این حس رو بهم میده بیشتر بدم میاد!

نخیر عزیزم. بهت نمیگم ناراحت شدم. در عوض چندروز که کمتر و سطحی‌تر باهات حرف زدم و نگاهت نکردم میفهمی که لازم نیست هرچی توی ذهنت پرورش میدی رو به زبون بیاری.