تو توهمات خودمم.

مثلا ؟ یه موسیقی رو به این نام زدم که روزی که نشستم روبه‌روت و قراره اعتراف کنم عاشقتم اون رو پلی کنم.

حتی تو اگر اسم اون موسیقی رو ببینی هم متوجه میشی که ماجرا چیه و میتونی چشمات رو ببندی و لبخند بزنی و سرتو بالا بگیری و آب دهنتو قورت بدی و منتظر باشی من حرف بزنم.

حتی اصلا شاید نگران بشی و مضطرب! انقدر که بترسی از اینکه من دوستت دارم..

ریز خندیدن * راستش آره! من خیلی آدم ترسناکیم. شبیه آتیشم. تهش خاکستر شدنه. شایدم نیست.

ولی میدونی چیه ؟

من اصلا نمیتونم تصور کنم رو‌به‌روی کی قراره بشینم. من حتی روبروم هم خودمو میبینم! توی شمایل یه مرد. همین. همینقدر بی‌مفهوم و تار.

میدونی چیه ؟ من اصلا نمیدونم مضاف‌الیه رو به روت یعنی رو به روی تو، دقیقا کیه! اصلا واژه " تو " رو توی زندگیم ندارم.

اصلا کسی نیست. راستشو بخوای هیچکس. من فقط توهم میزنم که کسی هست.

بعدش هم صحنه رو کات میدم و دستامو میزنم روی پاهام و میگم اه نشد. یه بار دیگه بچه..ا.. اصلا کسی پشت صحنه نیست!

برداشت میلیونیوم.

مسخرست. نیست ؟