به من گفت، برگرد ما هنوز عاشق نشده بودیم.

من که دیدمت، حالا مونده تو منو ببینی :)

انگار حال میکنی بیچاره‌تر شم. خُردتر شم.

آهای کسایی که اینجا نیستین، برای رفیقم که تو حرم‌امام‌رضا رفاقتمون گره خورد دعا کنید. خودش و خانوادش.

توی نقطه‌ایم که تا حالا هرچی " هیهات " توی فرازهای دعاها خوندم رو هیهات میکنم.

من که رفتنت رو دیدم، حالا مونده تو رفتنمو ببینی :)

نه، تو رو دیگه نزدیکترین حلقه‌ی آدمات له نکردن بفهمی من چی میگم.

میگن جنگ محبتا رو بیشتر میکنه ؛ ولی این برای ما صدق نمیکنه. هرچی بیشتر میگذره انزجار و تنفره که بیشتر میشه.

کاش بیای دنبالم ببریم واقعا. دستات رو حصار کنی و همینطور که سر همه داد میزنی جلو نیاید، برمیگردی سمتم و میگی آروم باش هیچی نیست.

حداقل کاش بیای و فقط من رو ببری، حتی اگر به عنوان یه زندانی.

:)))))

من خیلی احساس و یادداشت و حرف درمورد " جنگ " دارم. خیلی. و میدونم اولویت الان فقط " وطن " هست. اما باور کنید که ضعف جنگ درونم قوت بیشتری داره و من فعلا مغلوبم. مغلوب به تمام معنا. فیتیله‌پیچ شدم و روی تشک دارم عمیق عمق نفس میکشم و قطرات عرق سرد روی صورتم با هر نفسم پرتاب میشن توی فضای آزاد رو به روم.