الان درمورد نجف و حرمامیرالمومنین فقط میتونم گریه کنم . بیهودست نوشتن ولی من مینویسم که یادم نره .
من تاحالا نجف نرفته بودم، ولی وقتی رسیدم یهطوری توی شك موندم که انگار نه انگار من هزاران عکس از حرممولا دیدم و تقریبا با شکل و شمایل حرم آشنام .
گنبد خیلی باعظمت بود، فقط چندثانیه تونستم چشمم رو به گوشه کوچیکی از گنبد بدوزم و نفسم هنوز تنگه از این عظمت .
من ظرفیت نگاه کردن به گنبد امیرالمومنین رو ندارم مطمئنم روحم آزاد میشه و جون میدم .
باید عمرم به اندازه عمر حرم باشه و هرروز توی حرم زندگی کنم تا بلکه بتونم مثل سنگهای حرم بفهمم اینجا کجاست .