شاید بعدها بهت بگم ؛ بخاطر تو از چی گذشتم!

#فکرت 1 . چگونه بنویسم ؟ چگونه آنچه‌را که مقابل تو ایستادم و گفتم درمحضر تو این‌ها اهمیتی ندارد را بازگو کنم ؟ برای تو نگفته‌ام که برای این جماعت بگویم ؟ اصلا عشقی بوده ؟ من درباره خیلی احساس‌ها مردد هستم . درمورد وجودشان یا حتی صدق‌وجودشان . که وهم برم ندارد . که دروغ نگویم به‌خودم . احساساتی دارم که میترسم در افکارم تکرارشان کنم . آنوقت این بنده‌ی‌خدا از من چه خواسته ؟ از که ؟ آقا، ۱٤٠٠ سال پیش رسول[ص] فرمود ؛ من‌عشق‌فعف ؛ ثم‌مات، مات‌شهیدا. کافی نیست ؟ [ ویرایش‌خورده ]

حتی .. اسمت هم ازم دوره ! چه برسه به حرمت 💔

زیاد فکر نکن؛ زیاد که فکر کنی، یادت میره باید انجامش بدی"

#فکرت 2 . گفتی " فروا " . گفتم سمعا و طاعتا . ببین! دارم فرار میکنم . از آدم‌ها . از نگاه‌کردن به چشم‌هایشان . از شنیدن‌صدایشان . از ایستادن در چندقدمی تک‌به‌تکشان دارم میگریزم . دارم فرار میکنم . هیچ‌جا خسته نشدم از اینهمه دوندگی و فرار و دوری ‌. هیچ‌جا نبوده که خستگی‌ام مرا از پا بیندازد ‌. مرا متوقف کند . اما یک‌جا، که دست به زانو زدم، یک‌جا که کمی صبر کردم غرق بُهت شدم . آنجا که چشمم به باقی جمله‌ات خورد که گفتی " الی‌الحسین " . من تنهام . غریبم . چطور خودم را به " حسین " برسانم ؟ از کجا زودتر میرسم ؟ من نابلد این راهم . تو، به‌ بی‌هدفی مسیر من هدف بخشیدی . به بی‌مقصدی من مقصد دادی . این منِ تنهایِ غریب را برسان !

چرا شجاع نیستم ؟ چرا میترسم از روبرو شدن با آدم‌های قدیمی ؟

دلیلش خیلی پیچیده نیست تو داری به قوی‌ترین نسخه ی خودت تبدیل میشی :)"

لاینحل شدم.

این‌اشتباهه! چون دردهایی رو "تنهایی" چشیدیم و تحمل کردیم ؛ و کسی نبوده تا یادمون بده یا حتی کنارمون باشه، ما هم حاضر نیستیم کنار آدم‌هایی که مثل خودمون دردهای مشابهی رو تجربه کردن وایسیم، و ازشون مراقبت کنیم.

ریاضی داره من رو به‌مرز "خنده‌ی‌ازگریه‌غم‌انگیزتر" میرسونه. بح بح.

امشب ؛ حتی به‌زور شب‌بخیر گفتن هم به‌خیر و خوشی نیست.

مداح‌میخونه ؛ بایه‌خورده‌پنبه‌راه‌دهنومیبندن .. از اونور میخونه ؛ هی‌میخوام‌بگم‌حسین‌اما‌صدام‌درنمیاد .. نکنه منم مُردم که اسمت توی دهنم نمیچرخه ؟ روی زبونم نمیاد ؟ نکنه منم مُردم که دیگه صدات نمیزنم ؟ نکنه ؟ خدانکنه.