چرا شجاع نیستم ؟ چرا میترسم از روبرو شدن با آدم‌های قدیمی ؟

دلیلش خیلی پیچیده نیست تو داری به قوی‌ترین نسخه ی خودت تبدیل میشی :)"

لاینحل شدم.

این‌اشتباهه! چون دردهایی رو "تنهایی" چشیدیم و تحمل کردیم ؛ و کسی نبوده تا یادمون بده یا حتی کنارمون باشه، ما هم حاضر نیستیم کنار آدم‌هایی که مثل خودمون دردهای مشابهی رو تجربه کردن وایسیم، و ازشون مراقبت کنیم.

ریاضی داره من رو به‌مرز "خنده‌ی‌ازگریه‌غم‌انگیزتر" میرسونه. بح بح.

امشب ؛ حتی به‌زور شب‌بخیر گفتن هم به‌خیر و خوشی نیست.

مداح‌میخونه ؛ بایه‌خورده‌پنبه‌راه‌دهنومیبندن .. از اونور میخونه ؛ هی‌میخوام‌بگم‌حسین‌اما‌صدام‌درنمیاد .. نکنه منم مُردم که اسمت توی دهنم نمیچرخه ؟ روی زبونم نمیاد ؟ نکنه منم مُردم که دیگه صدات نمیزنم ؟ نکنه ؟ خدانکنه.

چون از مواخذه و سوال‌‌پرسیدن بدم میاد . شاید هم از اونم میترسم!

امروز کلمات روی زبونم سُر میخوردن. نمیتونستم درست تلفظشون کنم. یه‌کلمه که میگفتم چندحرفش رو نمیتونستم خوب ادا کنم. لب‌هام تکون میخوردن ولی خب صداها نبودن. بعدش که منتظر برگشت خونه بودم فهمیدم نمیتونم مستقیم به خیابون نگاه کنم. از بس که فضای تاریک روی چشمام اثر داشته دیگه نور به چشمام نمیاد. تازه امروز یکی از بچها که قشنگ خیره‌شد توی صورتم گفت تو چرا انقد زیر چشمات گود افتاده ؟ من چمه دقیقا ؟

- بچها اسماتون خیلی خوبه. مثلا کسی عاشقتون بشه کللی ایده شعر میتونه داشته باشه! ولی اونی که عاشق من میشه فقط میتونه صلوات بفرسته 🧑🏻‍🦯💗 .

‏دیدی یه غریبه‌هایی هستن که فقط از روی عواطف انسانی بهت محبّت می‌کنن و یهو هواخواهت می‌شن و پشتت در می‌آن، بدون هیچ چشم‌داشتی یا نظر هدفمندی؟ این آدم‌ها یجور دیگه تو خاطره‌ت نقش می‌بندن! •دامون• @farsitweets

این منم 🗿🙏🏻 .