میخواهم حداقل یکنفر باشد که با او، از همه چیز، همان طور حرف بزنم که با خود میزنم.
اگر چه شعرهایی که برایت هنوز مینویسم کوتاه تر شده اند؛ اما هنوز در لابهلای ورقها دنبال تو میگردم..
تو را میدیدم و از اشکهایم لبخند میرویید که حضور تو، جبران غم های طولانی من بود؛