جواد نوروزی خاتمه میده : «دخترک خندید و پسرک ماتش برد که به چه دلهره از باغچه‌ی همسایه، سیب را دزدیده باغبان از پی او تند دوید به خیالش می‌خواست حرمت باغچه و دختر کم‌سالش را از پسر پس گیرد غضب‌آلود به او غیظی کرد این وسط من بودم سیب دندان‌زده‌ای که روی خاک افتادم من که پیغمبر عشقی معصوم بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق و لب و دندانِ تشنه‌ی کشف و پر از پرسش دختر بودم و به خاک افتادم چون رسولی ناکام هر دو را بغض ربود دخترک رفت ولی زیر لب این را می‌گفت او یقیناً پی معشوق خودش می‌آید پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود مطمئناً که پشیمان شده بر می‌گردد سال‌هاست که پوسیده ام آرام آرام عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم همه اندیشه‌کنان غرق در این پندارند این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت.»

«من از عالم تو را تنها گزیدم روا داری که من غمگین نشینم؟!»

نگاشی کشیدم:⟩🌟

وای خوش اومدین چنل رو با حضورتون منور کردین ✨🌱:⟩

ممنون که کمک کردین بیشتر شدیم✨♥️

خوشحالم مثل این بعی بعی هایی که بالا و پایین میپرن🌱✨

شبتون بخیر بچه ها جون عروسکاتونو بردارینو لالا کنین🌙✨