₀₀:₀₀

من حتی با خودمم مهربون نبودم ، ولی سعی کردم با تو مهربون باشم ، تو هیچوقت اینو نفهمیدی هیچوقت

نه برگشت ، نه راه پیش رو ‌، پیش به سوی مرگ .

در حقیقت ما همه بشر بودیم ، تا اینکه ″نژاد″ ارتباطمان را برید ، ″مذهب″ از یکدیگر جدایمان ساخت ، ″سیاست″ بینمان دیوار کشید و ″ثروت″ از ما طبقه ساخت ، همه ازادی میخواهند بی انکه بدانند اسارت چیست ، اسارت حصار های دور تفکر است .

بهتره زنده باشی و بگی کاش مرده بودم تا اینکه در حال مردن باشی و آرزو کنی کاش تا ابد زنده بمونی . -هردو‌در‌نهایت‌میمیرند

نمیدونم چطوری توضیح بدم ولی همیشه اونی که بیشتر اهمیت میده منم و اونی که بقیه فکر میکنن هیچی براش مهم نیست و اهمیت نمیده بازم منم .

بعدا ؟ بعدا دیگه اون آدم تاکسیکه منم .

یعنی یه جوری کلافه‌ام ، که فقط کاش سگ بیاد منو بخوره

بعد از چند ساعت پیاممو سین میزنی میپرسی داری چیکار میکنی ؟ دارم علاقمو به تو از دست میدم تو چیکار میکنی ؟

‏حق با تو بود آرتا چشم به هم بزنی ، میبینی چقدر آدما عوضین .

بعده نیمه شب من میشم یه فرده غمیگن شاید بپرسی قبلش چی؟ خب قبلشم همینه فقط نشون نمیدم

من بچه بدیم شاید بخاطره این دوسم ندارن