کتاب ها ، خطوطی از جوهر برروی درختان نیستند ،
کتاب ها ، خطوطی از افکار روح های نادیده گرفته شدهاند .
احساس پوچی، انگار تو یه جای خالی و بیصدا گیر کردی یه چیزی سنگین رو سینته که نفس کشیدن رو سخت میکنه، انگار هر نفس مثل یه نبرد سنگینه. زمان هم عین لاکپشت میگذره و هر لحظه یه سال طول میکشه
ولی خب، حتی وسط این تاریکی و سنگینی، شاید یه کورسوی امید باشه. یه جرقه کوچیک که بهمون میگه این حال بد بالاخره میگذره،اما نمیدونم کی این امید بیاد..؛