کتاب ها ، خطوطی از جوهر برروی درختان نیستند ، کتاب ها ، خطوطی از افکار روح های نادیده گرفته شده‌اند .

او؛ قندِ روزهای‌ِ‌تلخِ من است:))

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

احساس پوچی، انگار تو یه جای خالی و بی‌صدا گیر کردی یه چیزی سنگین رو سینته که نفس کشیدن رو سخت می‌کنه، انگار هر نفس مثل یه نبرد سنگینه. زمان هم عین لاک‌پشت می‌گذره و هر لحظه یه سال طول می‌کشه ولی خب، حتی وسط این تاریکی و سنگینی، شاید یه کورسوی امید باشه. یه جرقه کوچیک که بهمون میگه این حال بد بالاخره می‌گذره،اما نمیدونم کی این امید بیاد..؛

حالا اگه نمیدونستی یه‌چیزی؛ ولی میدونی دوسِت‌دارم ُتوجهی‌نمیکنی:((

میگفت خوبم ولی چشمانش حرف دیگری می زدند!

بالا‌تر‌از‌گل‌بهش‌نگین‌یوقت‌خانوم‌بدش‌میاد

ماه،آینه‌یِ‌شب‌است‌ که‌رازهای‌جهان‌را‌در‌سکوت نورانی‌خود‌می‌پوشاند..؛

کم‌کم دارم به آدمی تبدیل می‌شوم که فقط با خودم حال میکنم؛ می‌دانی؛ عجیب‌است که دیگر دلم نمی‌خواهد میان جمعی پر از خنده و شادی باشم. دلم برای دادزدن ها و خندیدن ها و چندین ساعت مسخره بازی درآوردن ها هم تنگ نمی‌شود . دلم سکوت می‌خواهد؛ می‌دانم برایِ همیشه نیست ، ولی حداقلش ، دلم می‌خواهد تا زمانی که ادامه دارد ، از آن لذت ببرم. دلم می‌خواهد تنهایِ تنها ، دراعماقِ یک جنگل ، گوشه دنجِ کمددیواری ، یا کنار پنجره بارانی اتاقم ، همراه با یک دوجین کتاب و فقط یک فنجان چای بنشینم و بخوانم . یا ساعت ها ، جلویِ تلویزیون بنشینم و سریال موردعلاقه‌ام را بارها و بارها تماشا کنم . من دلم می‌خواهد تنها باشم؛ درخیالاتم. حتی پدر و مادرم هم نباشند . یا بهترین دوستانم. من تنهایی‌ام را می‌خواهم. ✯افکارِ درهم ُبرهمِ جعبه‌ خاطراتِ توسکا🌱 ۱۴۰۴/۱/۲