در من امیدی بسیار همراه با نَمی اشک و کمی رنج و بی‌حوصلگی پیدا میشود

آنقدر محبت در دلش انباشته بود که می‌توانست تمام آدم های تنهای جهان را در آغوش بگیرد

و من مصمم در سَبز زیستن.در آدم بهتری بودن و آدم بهتری شدن.

‏خسروشکیبایی توی خانه‌سبز یه دیالوگ داشت که می‌گفت:«قهریم ولی حق نداری با من حرف نزنی.» ما یه همچین قانونی داریم تو رابطه، خیلی جدی و واقعی بوس سرجاشه و حتی تاثیری تو روند آشتی نداره، ممکنه همون لحظه طرف مقابل بوست کنه ولی آشتی‌ام صورت نگیره. درواقع «قهریم ولی حق نداری منو بوس نکنی.»

عشق، فریب طبیعت برای بقای نسل است.

شازده کوچولو گفت:چرا دیگه ندارمش؟ روباه گفت:چون بهش گفتی چقدر دوسش داری

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

ودراخر؛ طوفان های سرم، باغی را که روحم نگه‌میدارد، خراب میکند.

درونگرا بودن اینطوریه که هرحرفی که میخوای بزنی حس میکنی لزومی نداره اینو بگی یا قراره نادیده گرفته شه پس بهتره هیچی نگیم