در هیاهو و خوشحالی ام،در بهترین لحظات عمرم ناگهان یک ترس و احتمال و تذکر ظاهر می‌شود تمام شور و شوقم،امیدم،حالم، لبخندم،سناریوهایم،برنامه‌هایم،خوشگذرانی‌ام همه و همه در هوا دود می‌کند از دلم بیرون شد اما قلبم هنوز به خاطرش درد میکند،آن اتفاق کمتر از ۱۰ ثانیه بود کنون هر ۱۰ ثانیه ۱۰ بار در ذهنم مرور می‌شود انگار افکارم همان لحظه تبدیل به ترس شدند.

گاهی یک ثانیه تبدیل به بک خاطره تا پایان عمر میشود حتی اگر تلخ باشد..

من امیدم را از دست دادم که ناگهان خدا خودش را به خودم ثابت میکند

میدانم،میدانم،همه حسرت است ولی بزار غرق رویا باسم شاید برای چند دقیقه کمی طعم زندگی را بچشم

احساس میکنم باری بزرگ غم روی سینه هم است

این افکار ها هستند که شمارا میکشند

روح من غرق است غرق تو

دست ها از هم دورند ولی قلب ها نه..

چه کنم؟متن هایم فقط غم هستند

تنها چیزی که حالم را خوب میکند و امید را در رگهایم جاری میکند طبیعت است

در این جهانی که من هستم و تو تنها تو جهان منی

کیلومتر ها فاصله دارم با او ولی بی‌نهایت فاصله احساس است او مرا میبیند؟آیا می‌داند دیوانه اش هستم