بهترین دیالوگی که تا الان شنیدم این بوده:
اونایی که منو میشناسن هرگز بهم شک نمیکنن. ولی اونایی که بهم شک دارن هیچوقت منو نمیشناسن.
از آدمایی خوشم میاد که میان میگن:
ازت خوشم میاد،
ازت بدم میاد،
دلم برات تنگ شده،
معذرت میخوام،
اشتباه کردم،
الان راحت نیستم حرف بزنم،
نمیخوام باهات ارتباط داشته باشم؛
اینا روابط انسانی رو پیچیده نمیکنن.
حرفایی که منو شکستن..
کلمات اونقدر قدرت دارن که میتونن یه آدمو با اشک یا لبخند تا صبح بیدار نگه دارن، میتونن به کسی که به آخر خط رسیده انگیزه زندگی دوباره بدن یا حتی میتونن یه امیدوار رو خورد کنن و بکشن، پس حواستون باشه به کی چی میگین، حتی موقع عصبانیت..؛
باتو همه چی خوب بود ولی دروغ بود
بعد اسم اونو گذاشتی دروغ محض..
انگار من قلبی،احساسی چیزی نداشتم..