🔹دیروز نفتکش یونانی «آگیوس فنوریس» که حامل نفت عراق است به سوی ویتنام در حرکت بود. این نفتکش با اجازه ایران از تنگه هرمز عبور کرد اما توسط نیروی دریایی آمریکا بازگردانده شد.
@ParaPlus
🔹الجزیره:
با محدود شدن مسیرهای کشتیرانی در خلیج فارس، شبکه جادهای و ریلی متصلکننده ایران به کشورهای همسایه بهعنوان جایگزینی رو به رشد برای حملونقل کالا و صادرات مطرح شده است.
🔻پ.ن: وقتی مسیرهای دریایی پرریسک میشوند، کریدورهای زمینی ارزش اقتصادی بیشتری پیدا میکنند. این یعنی ایران میتواند از موقعیت ترانزیتی خودش درآمد و نفوذ بیشتری بگیرد.
@ParaPlus
🔹 بلومبرگ:
امارات دو بار با هماهنگی اسرائیل به ایران حمله کرده؛ یکبار به بخشی از تأسیسات پتروشیمی در عسلویه و بار دیگر به پالایشگاهی در جزیره لاوان.
@ParaPlus
🔹الجزیره:
۱۱۲ کشور به پیشنویس قطعنامه آمریکا و کشورهای خلیج فارس در شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد آزادی دریانوردی در تنگه هرمز پیوستهاند.
🔻پ.ن:به نظرم این قطعنامه بیشتر جنبه نمایشی و سیاسی داره تا عملیاتی. احتمالا متنش رو عمداً کلی و نرم نوشتن؛ چیزی در حد تأکید بر «آزادی دریانوردی در آبهای بینالمللی» و ابراز نگرانی، نه بیشتر. چون دو قطعنامه قبلی که میتوانست تبعات حقوقی و حتی زمینه اقدام عملی علیه ایران ایجاد کنه، با وتوی همزمان روسیه و چین متوقف شد؛ اتفاقی که خودش نشون میده اون دو کشور حاضر نیستند پرونده به سمت تقابل مستقیم بره.
برای همین این بار به نظر میاد غرب دنبال یک متن کمهزینهتر رفته؛ قطعنامهای که هم پیام سیاسی بده، هم احتمال وتو شدنش پایین باشه. در عمل اما بعیده چیزی روی زمین تغییر بده.
در مورد تنگه هرمز هم واقعیت اینه که معادله بیشتر میدانیه تا حقوقی. الان با وجود همه محکومیتها و موضعگیریها، بخش زیادی از کشتیها عملاً پذیرفتن که بدون هماهنگی با ایران عبور پرهزینه و پرریسکه. حتی اگر اسمش «عوارض» نباشه، هزینه امنیت، اسکورت، کنترل آلودگی یا مدیریت مسیر عملاً داره پرداخت میشه.
ایران هم ظاهراً داره مسیر حقوقی ماجرا رو هوشمندانه تنظیم میکنه تا وارد اتهام مستقیم بستن تنگه نشه. روایت رسمی اینه که به دلیل مینریزی و ناامن بودن برخی مسیرهای آزاد نزدیک عمان، عبور امن ناچاراً باید از کریدور تحت کنترل ایران انجام بشه؛ بعد هم هزینهها تحت عنوان «تأمین امنیت»، «حفاظت محیط زیست» و «نگهداری مسیر» تعریف میشه، نه عوارض عبور. یعنی در عمل همان نتیجه گرفته میشه، فقط با ادبیات حقوقی متفاوت.
@ParaPlus
🔹زمان شاید صد برابر بیشتر از ما به ترامپ ضربه بزند. مهمترین متحد ایران در این مقطع، خودِ زمان است.
هرچه به جام جهانی، انتخابات کنگره آمریکا و تابستان نزدیکتر شویم — فصلی که مصرف بنزین و حساسیت افکار عمومی آمریکا روی قیمت انرژی بالا میرود — هزینه تقابل برای ترامپ بیشتر میشود و احتمال عقبنشینی او در برابر ایران افزایش پیدا میکند.
اما در داخل، وضعیت اقتصادی و اجتماعی بهشدت فرساینده است. فعلاً فضای جنگ و شوک روانی، جامعه را در حالت سکوت و تحمل نگه داشته و بسیاری از اعتراضها زیر سایه «حفظ ثبات» عقب افتادهاند. این سکوت اما لزوماً به معنای رضایت نیست؛ بیشتر شبیه انباشت فشاری است که اگر برای آن فکری نشود، میتواند در زمان دیگری خود را نشان دهد.
@ParaPlus
🔹ورود زیردریایی هستهای آمریکا به ماجرای تنگه هرمز، بیشتر از هر چیز نشانه فشار و استیصال واشنگتن برای کشاندن ایران به توافق است؛ اما عبور ساده از کنار این تهدید میتواند هزینهساز باشد. بهنظر میرسد زمان بازنگری در برخی معادلات رسیده است.
@ParaPlus
🔹نیویورک تایمز:
ارزیابیهای جدید آمریکا نشان میدهد ایران به ۳۰ سایت از ۳۳ سایت موشکی خود در امتداد تنگه هرمز دسترسی عملیاتی دارد و همچنان حدود ۷۰ درصد از پرتابگرهای متحرک و ذخایر موشکی پیش از جنگ خود را حفظ کرده است. همچنین گزارش شده ایران به حدود ۹۰ درصد از تأسیسات ذخیرهسازی و پرتاب موشکی زیرزمینی در سراسر کشور دسترسی دارد.
🔻پ.ن: این آمار نشان میدهد زیرساخت بازدارندگی ایران همچنان سرپاست و معادلات منطقه راحت قابل تغییر نیست. مخصوصاً وقتی بحث تنگه هرمز و امنیت انرژی دنیا وسط باشد. 🙂
@ParaPlus
🔹قرار بود چرخه جنگ-مذاکره-آتش بس-جنگ شکسته شود
ولی باز در همان چرخه هستیم و بعد از مذاکره و آتش بس منتظر شروع دوباره جنگ....
@ParaPlus
🔹نیویورک تایمز:
طبق گزارش لویدز لیست اینتلیجنس، ایران آژانس جدیدی با عنوان «اداره تنگه خلیج فارس» تأسیس کرده که هدف آن مدیریت مجوز عبور کشتیها از تنگه و دریافت عوارض ترانزیت اعلام شده است.
@ParaPlus