شود. CHAMROSH @Partisan2015

🔸جنگ فیلیپین و انکارپذیریِ موجه 🇺🇸🇵🇭🇨🇳 🔸اندیشکده بین‌المللی RAND به عنوان یکی از اندیشکده‌های مطرح حوزه امنیتی در آخرین گزارش خود به بررسی حوزه‌های جغرافیایی با پتانسیل تقابل چین و ایالات متحده پرداخته است. یکی از این حوزه‌های تنش فیلیپین و دریای چین جنوبی است. فارغ از جزییات ذکر شده، در این بین نقش‌آفرینی راهبرد «انکارپذیریِ موجه» (Plausible Deniability) بسیار قابل توجه است. 🔸به اعتقاد این گزارش انگیزه‌های محدود نگه داشتن درگیری مثل آسیب‌پذیری اقتصاد عمومی برای چین و خطر دریافت ضربات نظامی یا خطر درگیری در چند محور برای آمریکا سبب می‌شود تا «محدوده خاکستری» (Gray Zone) در این بین شکل بگیرد. جایی که تهدید نظامی با انکار سیاسی ترکیب می‌شود. و این باعث به صحنه آمدن راهبرد «انکارپذیریِ موجه» می‌شود. 🔸در سناریو این گزارش درگیری نظامی بین چین و فیلیپین در دریای چین جنوبی به سبب یک رویداد محتمل شعله‌ور شده و فیلیپین پیمان MDT را برای دریافت پشتیبانی ایالات متحده فعال می‌کند تا در دریای جنوبی مغلوب چین نشود. در مقابل آمریکا در راستای راهبرد انکارپذیریِ موجه مرز بین جنگ مستقیم و حمایت از متحد را مبهم می‌کند‌. 🔸اقدامات نظامی ایالات متحده بر خلاف نمونه اوکراین باید فراتر از کمک‌های تسلیحاتی، فرماندهی و اطلاعاتی باشد اما نباید باعث ایجاد جنگ تمام عیار شود. پس ابزارها متفاوت خواهند بود. آمریکا برای ضربه‌زدن به چین از ابزارهای بدون‌سرنشین بهره می‌گیرد نه باسرنشین، فارغ از استقرار سامانه‌های پدافندی، تمرکز عمل سامانه‌های تهاجمی در فیلیپین بر تقابل با کشتی‌ها و جزایر نه قلمرو...

اصلی چین خواهد بود. 🔸این موضوع در کنار انگیزه‌های جلوگیری از جنگ تمام‌عیار سبب می‌شود تا در مقابل دست چین برای اقدامات گسترده‌تر بسته شود. البته چین هم از این راهبرد استفاده می‌کند. بهره‌گیری از کشتی‌های شبه‌نظامی تحت پوشش کشتی‌های عمرانی و ماهیگیری برای کسب مالکیت جزایر دریای چین جنوبی و قدرتمندتر کردن گارد ساحلی برای مقابله به جای نیروی دریایی از اقدامات چین است. 🔸در این راهبرد درگیری دو قدرت جهانی یک پله بالاتر از جنگ نیابتی (مثل جنگ اوکراین) پیگیری می‌شود اما به دو طرف این امکان را می‌دهد تا با گریز از خطر جنگ تمام‌عیار به سمت اهداف ژئوپلیتیک خود حرکت کنند. این راهبرد مانند راه رفتن روی یک طناب است که اشتباه در محاسبات در بکارگیری ابزارها به جنگ تمام‌عیار و یا به یک «شکست» می‌انجامد. درنهایت در این معادله پیچیده، «پیروزی» نه با تسلط نظامی فوری، بلکه از طریق توانایی تحمل هزینه‌های نامتقارن در مسیری بلندمدت و فرسایشی تعیین خواهد شد. #فیلیپین #چین #آمریکا Jīngyú @Partisan2015

🔶️هواپیمای Convair F2Y Sea Dart: مهندسی یک جنگنده آب‌پایه مافوق صوت 🔸️هواپیمای Convair F2Y Sea Dart، جنگنده آب‌پایه‌ای که در پاسخ به رقابت ۱۹۴۸ نیروی دریایی آمریکا برای یک رهگیر مافوق صوت طراحی شد، تنها هواپیمای آب‌پایه‌ای است که تاکنون سرعت صوت را شکسته است. این هواپیما، مجهز به بال دلتا و هیدرواسکی‌های جمع‌شونده، در دهه ۱۹۵۰ برای رفع چالش‌های برخاست و فرود جنگنده‌های مافوق صوت از ناوهای هواپیمابر توسعه یافت. برنامه Sea Dart پس از نتایج نامطلوب و سانحه‌ای مرگبار در ۴ نوامبر ۱۹۵۴، که منجر به کشته شدن خلبان آزمایشی چارلز ریچبورگ در اثر تجزیه هواپیما در حین پرواز شد، به حالت آزمایشی محدود شد و در سال ۱۹۵۷ کنار گذاشته شد، اگرچه برخی نمونه‌ها تا ۱۹۶۲ در ذخیره ماندند. 🔸️هواپیما دارای بدنه آب‌بندی‌شده با طراحی بال دلتا (طول ۵۲.۶ فوت، پهنای بال ۳۳.۷ فوت، ارتفاع ۱۶.۱ فوت) و دو هیدرواسکی جمع‌شونده برای برخاست و فرود بود. در حالت سکون یا سرعت پایین، Sea Dart با لبه انتهایی بال‌ها روی آب شناور می‌ماند و هیدرواسکی‌ها در سرعت حدود ۱۶ کیلومتر بر ساعت فعال می‌شدند. نیروی پیشران توسط دو موتور توربوجت وستینگهاوس J46-WE-12B با پس‌سوز (هر یک ۶,۱۰۰ پوند رانش) تأمین می‌شد، که از ورودی‌های هوای نصب‌شده در بالای بال‌ها برای جلوگیری از ورود پاشش آب تغذیه می‌کردند. با این حال، نمونه‌های اولیه با موتورهای ضعیف‌تر J34-WE-32 (هر یک ۳,۴۰۰ پوند رانش) آزمایش شدند، که عملکرد را محدود کرد. وزن خالی ۱۲,۶۲۵ پوند و حداکثر وزن برخاست ۲۲,۰۰۰ پوند بود. 🔸️جنگنده Sea Dart در پروازهای آزمایشی (نخستین...

پرواز رسمی در ۹ آوریل ۱۹۵۳، خلیج سن‌دیگو) به سرعت مافوق صوت در شیرجه کم‌عمق دست یافت، اما در پرواز افقی به دلیل شکل پیش از قانون مساحت (pre-area rule) و درگ بالای ترانسونیک، به این سرعت نرسید. هیدرواسکی‌های دوگانه اولیه، حتی با پایه‌های جذب شوک (oleo struts)، ارتعاشات شدیدی در برخاست و فرود ایجاد می‌کردند. آزمایش با هیدرواسکی تکی در نمونه XF2Y-1 (BuNo 137634) این مشکل را تا حدی کاهش داد، اما عملکرد کلی همچنان زیر انتظارات بود. 🔸️مشخصات فنی شامل سرعت بیشینه ۸۲۵ مایل بر ساعت (۱,۳۲۷ کیلومتر بر ساعت)، برد ۵۱۳ مایل (۸۲۶ کیلومتر)، سقف پرواز ۵۴,۸۰۰ فوت، و نرخ صعود ۱۷,۱۰۰ فوت در دقیقه بود. تسلیحات پیشنهادی شامل چهار توپ ۲۰ میلی‌متری Colt Mk12 و راکت‌های بدون هدایت با باله‌های تاشو (FFAR) بود، اما هیچ نمونه‌ای مسلح نشد. ظرفیت سوخت ۱,۰۰۰ گالن (۳,۸۰۰ لیتر) قابل‌استفاده و ۶.۵ گالن غیرقابل‌استفاده بود، با نسبت رانش به وزن ۰.۵۶ در حداکثر وزن 🔸️برنامه Sea Dart شامل پنج نمونه (دو XF2Y-1 و سه YF2Y-1) بود که تنها سه فروند پرواز کردند. سانحه ۱۹۵۴ (BuNo 135762) به دلیل تجاوز از محدودیت‌های سازه‌ای در پرواز نمایشی رخ داد. پیشرفت ناوهای هواپیمابر با عرشه‌های زاویه‌دار و سیستم‌های کاتاپولت، نیاز به جنگنده‌های آب‌پایه را کاهش داد و برنامه متوقف شد. داده‌های آزمایشی Sea Dart به توسعه هواپیماهای بال دلتا، مانند F-102 Delta Dagger، کمک کرد. نمونه‌های باقی‌مانده در موزه‌های سن‌دیگو، فلوریدا، و پنسیلوانیا نگهداری می‌شوند. #SeaDart #جنگنده_آب‌پایه #نیروی_دریایی PLEIADES @Partisan2015

🔶️هواپیمای Convair F2Y Sea Dart: مهندسی یک جنگنده آب‌پایه مافوق صوت 🔸️هواپیمای Convair F2Y Sea Dart، جنگنده آب‌پایه‌ای که در پاسخ به رقابت ۱۹۴۸ نیروی دریایی آمریکا برای یک رهگیر مافوق صوت طراحی شد، تنها هواپیمای آب‌پایه‌ای است که تاکنون سرعت صوت را شکسته است. این هواپیما، مجهز به بال دلتا و هیدرواسکی‌های جمع‌شونده، در دهه ۱۹۵۰ برای رفع چالش‌های برخاست و فرود جنگنده‌های مافوق صوت از ناوهای هواپیمابر توسعه یافت. برنامه Sea Dart پس از نتایج نامطلوب و سانحه‌ای مرگبار در ۴ نوامبر ۱۹۵۴، که منجر به کشته شدن خلبان آزمایشی چارلز ریچبورگ در اثر تجزیه هواپیما در حین پرواز شد، به حالت آزمایشی محدود شد و در سال ۱۹۵۷ کنار گذاشته شد، اگرچه برخی نمونه‌ها تا ۱۹۶۲ در ذخیره ماندند. 🔸️هواپیما دارای بدنه آب‌بندی‌شده با طراحی بال دلتا (طول ۵۲.۶ فوت، پهنای بال ۳۳.۷ فوت، ارتفاع ۱۶.۱ فوت) و دو هیدرواسکی جمع‌شونده برای برخاست و فرود بود. در حالت سکون یا سرعت پایین، Sea Dart با لبه انتهایی بال‌ها روی آب شناور می‌ماند و هیدرواسکی‌ها در سرعت حدود ۱۶ کیلومتر بر ساعت فعال می‌شدند. نیروی پیشران توسط دو موتور توربوجت وستینگهاوس J46-WE-12B با پس‌سوز (هر یک ۶,۱۰۰ پوند رانش) تأمین می‌شد، که از ورودی‌های هوای نصب‌شده در بالای بال‌ها برای جلوگیری از ورود پاشش آب تغذیه می‌کردند. با این حال، نمونه‌های اولیه با موتورهای ضعیف‌تر J34-WE-32 (هر یک ۳,۴۰۰ پوند رانش) آزمایش شدند، که عملکرد را محدود کرد. وزن خالی ۱۲,۶۲۵ پوند و حداکثر وزن برخاست ۲۲,۰۰۰ پوند بود. 🔸️جنگنده Sea Dart در پروازهای آزمایشی (نخستین...