💢مانور مشترک ایران و جمهوری آذربایجان 🔸ناو ها و پرسنل نیرو دریایی ارتش برای شرکت در مانور جستجو و نجات azirex-2025 که در آذربایجان برگزار می شود، ساعاتی قبل به محل برگزاری رسیدند @GENERAL_PERSIIAN

🔹 محدودیت در کاربری و تعداد 🇺🇦🇺🇸 🔹به گزارش فایننشال تایمز اگر موشک‌های کروز تاماهاوک به اوکراین تحویل داده شوند، احتمالاً پیمانکاران آمریکایی، نه خدمه اوکراینی، آن‌ها را به منظور کاهش خطر تشدید و حفاظت از فناوری و نگهداری خواهند کرد. 🔹اوکراین آموزش محدودی دریافت خواهد کرد زیرا تاماهاوک‌ها از سیستم‌های ناوبری/هدف‌گیری پیچیده تحت کنترل آمریکا استفاده می‌کنند. محموله‌های اولیه کوچک خواهند بود حدود ۲۰ تا ۵۰ موشک، که بسیار کمتر از درخواست صدها موشک اوکراین است. #روسیه #آمریکا #موشک #کروز #تاماهاوک Jīngyú @Partisan2015

🔸در طراحی آیرودینامیک، بمب‌افکن‌های نسل اول عمدتاً دوباله بودند مانند Voisin III که مقاومت هوای بالایی داشتند و سرعت را محدود می‌کردند اما در دهه ۱۹۳۰، طراحی‌های تک‌باله به دلیل کاهش مقاومت هوا و بهبود کارایی غالب شدند و این تغییر به دلیل نیاز نظامی به سرعت و ارتفاع بالاتر برای فرار از جنگنده‌ها و دفاع هوایی، و پیشرفت صنعتی در ابزارهای مهندسی پیشرفته‌تر و دانش آیرودینامیک از جمله آزمایش در تونل‌های باد که امکان طراحی‌های بهینه‌تر را فراهم کرد، رخ داد و تک‌باله‌ها سرعت و برد را افزایش دادند و امکان نصب تجهیزات سنگین‌تر مانند برجک‌های مسلسل را فراهم کردند. 🔸برای مثال Martin B-10 با طراحی تک‌باله و بال‌های باریک و بدنه آیرودینامیک، سرعت را به ۳۴۳ کیلومتر در ساعت رساند در حالی که بمب‌افکن‌های دوباله نسل اول به سختی به ۱۵۰ کیلومتر می‌رسیدند و این طراحی امکان پرواز در ارتفاع ۷۰۰۰ متری را داد و همچنین Junkers Ju 86 آلمان در سال ۱۹۳۶، یک بمب‌افکن تک‌باله با طراحی صیقلی بود که مقاومت هوا را کاهش داد و سرعت ۳۲۵ کیلومتر در ساعت را به دست آورد و در جنگ داخلی اسپانیا، این طراحی به آن برتری در برابر بمب‌افکن‌های قدیمی‌تر داد. 🔸در سیستم‌های تسلیحاتی، بمب‌افکن‌های نسل اول از مسلسل‌های دستی و بمب‌های پرتاب‌شده با دست استفاده می‌کردند که دقت و دفاع را محدود می‌کرد اما در دوره بین‌الجنگین، سیستم‌های تسلیحاتی بهبود یافتند و این پیشرفت به دلیل نیاز نظامی به دفاع در برابر جنگنده‌های سریع‌تر و افزایش دقت بمباران برای هدف‌گیری زیرساخت‌های کلیدی، و پیشرفت صنعتی در توسعه برجک‌های مکانیکی و سیستم‌های نشانه‌گیری اولیه مانند نوردیک که امکان دفاع و بمباران دقیق‌تر را فراهم کرد، بود و برجک‌های مسلسل خودکار و محفظه‌های بمب بسته، ایمنی و کارایی را افزایش دادند. برای مثال، Martin B-10 اولین بمب‌افکن آمریکایی با برجک مسلسل چرخان با مسلسل ۷.۶۲ میلی‌متری و محفظه بمب بسته بود که دفاع در برابر جنگنده‌ها را بهبود بخشید و بمباران را دقیق‌تر کرد و همچنین Bristol Blenheim مجهز به برجک پشتی با مسلسل Vickers بود که میدان تیر گسترده‌تری داشت و امکان دفاع در برابر حملات از عقب را فراهم کرد. 🔸در بهبود سیستم‌های ناوبری، ناوبری در نسل اول به نشانه‌های زمینی، قطب‌نمای ساده، و Dead Reckoning وابسته بود که در شب یا هوای بد ناکارآمد بود اما در دهه ۱۹۳۰، ابزارهای ناوبری پیشرفته‌تر شدند و این تغییر به دلیل نیاز نظامی به پروازهای طولانی‌تر و دقیق‌تر در شب یا شرایط بد جوی برای بمباران استراتژیک، و پیشرفت صنعتی در معرفی رادیوهای بی‌سیم، قطب‌نماهای دقیق‌تر، و ابزارهای ستاره‌شناسی پیشرفته‌تر مانند سکستانت‌های بهبودیافته، بود و امکان جهت‌یابی در فواصل طولانی و بازگشت ایمن به پایگاه را فراهم کرد. 🔸برای مثال Savoia-Marchetti SM.79 از تلگراف بی‌سیم برای ارتباط با پایگاه و ناوبری رادیویی اولیه استفاده می‌کرد که در مأموریت‌های دریایی مانند جنگ اتیوپی بسیار مؤثر بود و همچنین Tupolev TB-3 شوروی در سال ۱۹۳۰، از قطب‌نماهای پیشرفته و ساعت‌های دقیق برای ناوبری Dead Reckoning در پروازهای طولانی استفاده می‌کرد که برد ۲۰۰۰ کیلومتری آن را ممکن ساخت. 🔸در افزایش برد و ظرفیت بمب، بمب‌افکن‌های نسل اول برد محدودی ۵۰۰ تا ۷۰۰ کیلومتر و ظرفیت بمب کمی تا ۹۰۰ کیلوگرم داشتند اما در دهه ۱۹۳۰، نیاز به بمباران دوربرد و حمل بارهای سنگین‌تر منجر به طراحی بمب‌افکن‌های بزرگ‌تر شد و این پیشرفت به دلیل نیاز نظامی به هدف‌گیری زیرساخت‌های دوردست مانند کارخانه‌ها و حمل سربازان یا تجهیزات، و پیشرفت صنعتی در مخازن سوخت بزرگ‌تر و موتورهای کارآمدتر که برد و ظرفیت را افزایش دادند، بود و امکان بمباران استراتژیک و چندمنظورگی مانند حمل نیرو را فراهم کرد. 🔸برای نمونه، Tupolev TB-3 با ظرفیت بمب ۲۰۰۰ کیلوگرم و برد ۲۰۰۰ کیلومتر، توانایی حمل ۳۵ سرباز را داشت که آن را به یک بمب‌افکن چندمنظوره تبدیل کرد و همچنین Junkers Ju 86 با برد ۱۵۰۰ کیلومتر و ظرفیت ۱۰۰۰ کیلوگرم، برای بمباران تاکتیکی و شناسایی در جنگ داخلی اسپانیا استفاده شد. ۲/۲ PLEIADES @Partisan2015